Pejgamberi s.a.v.s. thotë: “Imani përbëhet nga gjashtëdhjetë e disa pjesë, dhe turpi është pjesë e imanit.” (Buhariu)

Një nga pjesët e imanit është edhe respekti ndaj Muhammedit s.a.v.s..

Se si sahabët e kanë nderuar dhe respektuar Muhammedin a.s., më së miri na e përshkruajnë fjalët e Urve ibën Mes’udit es-Sekafit, r.a.:

“O populli im, pasha All-llahun, kam shkuar si i dërguar te shumë sundimtarë, si Kajseri, Kisra dhe Nexhashiu. Por nuk kam parë asnjë sundimtar që ta respektojnë dhe nderojnë ndjekësit e tij ashtu siç e respektojnë dhe e nderojnë sahabët Muhammedin s.a.v.s.. Kur ai flet, ata e dëgjojnë me kujdes. Kur u urdhëron diçka, menjëherë e zbatojnë. Kur flasin në praninë e tij, e ulin zërin dhe nuk mund ta shikojnë gjatë në fytyrë nga respekti për të.”

Vëllezër, kështu e vlerësonin Muhammedin a.s. ata që All-llahu i nderoi ta takonin robin më të zgjedhur të Tij dhe të bashkëbisedonin me të. Po ne, si do ta shprehim sot respektin tonë ndaj Pejgamberit Muhammed s.a.v.s.? A do ta dëshmojmë respektin duke djegur flamujt e atyre që nuk e duan atë? Jo. A do ta shprehim respektin duke u grindur pafundësisht në internet me ata që e sulmojnë? Jo.

Vëllezër, ne jetojmë në kohën kur Pejgamberi a.s. nuk është më në mesin tonë. Ai ka ndërruar jetë. Por jetojmë në kohën kur i kemi përmbledhjet e haditheve të tij – fjalët dhe veprat e tij – përmes të cilave mesazhi i Pejgamberit s.a.v.s. do të jetojë derisa të ketë botë e kohë. Prandaj, mos lejoni që të ketë shtëpi pa Kur’an, fjalën e All-llahut, dhe pa përmbledhjet e haditheve, fjalët e Pejgamberit. Le t’i lexojmë dhe t’i dëgjojmë hadithet e Pejgamberit s.a.v.s., e pastaj ta zbatojmë atë që na ka porositur ai. Vetëm kështu do ta dëshmojmë drejt respektin e vërtetë ndaj tij.

Gjë tjetër me shumë rëndësi me të cilën e dëshmojmë respektin tonë ndaj Pejgamberit s.a.v.s., që në xhamitë tonë, falë All-llahut, është gjithnjë e më e pranishme, dërgimi i salavateve mbi Pejgamberin s.av.s. sa herë që e dëgjojmë emrin e tij.

All-llahu xh.sh. thotë:
إِنَّ اللَّهَ وَمَلَائِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى النَّبِيِّ ۚ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا صَلُّوا عَلَيْهِ وَسَلِّمُوا تَسْلِيمًا
“Me të vërtetë All-llahu dhe engjëjt e Tij dërgojnë salavate mbi Pejgamberin. O ju që keni besuar, dërgoni salavate mbi të dhe përshëndeteni me përulje.” [El-Ahzab, 56]

Pejgamberi Muhammed s.a.v.s. thotë:
“Kush më dërgon një salavat, All-llahu do t’i dërgojë atij dhjetë salavate, do t’i fshijë dhjetë vepra të këqija dhe do ta ngrejë për dhjetë shkallë.”

Siç po e shihni, përfitimi në Ahiret nga dërgimi i salavateve është i madh, por salavati nuk është i dobishëm vetëm për Ahiretin, ai është i dobishëm edhe për këtë botë. Sa herë që jeni të shqetësuar, të trishtuar, apo keni ndonjë problem, filloni me zemër të thoni:
All-llahummme sal-li ala Muhammedin ve ala ali Muhammed, dhe do të shihni se si problemi juaj do të zgjidhet. Pasha All-llahun, unë vetë e kam përjetuar disa herë vërtetësinë e këtyre fjalëve, dhe ju ftoj dhe ju që të bindeni. Por para kësaj, largoni ushqimin dhe fitimin haram, sepse një nga dënimet në këtë botë për atë që ushqehet me ushqim dhe fitim haram është se do të lutet, por lutja e tij nuk do të pranohet.

Si dëshmi për këtë, do t’ua tregoj një histori të vërtetë nga e kaluara e largët:
Thuhet se në mesin e brezave të parë jetonte një njeri që kishte borxh të madh – 500 dinarë. Kur erdhi koha e pagesës, huadhënësi kërkoi ta kthente borxhin, por ai nuk mundej. Për këtë shkak shkoi tek një tregtar dhe i kërkoi hua 500 dinarë për ta kthyer borxhin e mëparshëm. Tregtari ia huazoi paratë dhe ai e ktheu borxhin. Por shqetësimet nuk mbaruan aty. Kur erdhi koha ta kthente borxhin e tregtarit, ai nuk kishte asnjë dinar. Duke mos pasur mundësi ta kthente borxhin, tregtari e paditi te gjykatësi, i cili e dënoi me burg deri sa ta kthente borxhin. Njeriu i kërkoi gjykatësit që ta linte të shkonte në shtëpi të merrte hallallëk nga familja e tij. Gjykatësi e pyeti se çfarë garancie kishte që do të kthehej. Ai heshti pak, mandej tha:
“Garancia ime është Pejgamberi i All-llahut, a.s.. Nëse nuk kthehem, dëshmo se unë nuk i përkas Ummetit të Muhammedit, s.a.v.s.”

Duke e kuptuar rëndësinë e fjalëve, gjykatësi e liroi. Kur njeriu shkoi në shtëpi dhe i tregoi gruas së tij çfarë kishte ndodhur, ajo i tha:
“Nëse Pejgamberi, sa.v.s., është garancia jote, atëherë sonte le t’i dërgojmë sa më shumë salavate Pejgamberit s.a.v.s.!”

Çfarë gruaje e mirë! Kështu ata një pjesë të mirë të natës e kaluan duke lexuar salavate. Me mëshirën e All-llahut, njeriu në ëndërr e pa Pejgamberin s.a.v.s., i cili i tha:
“Shko tek valiu (guvernatori), përshëndete nga unë dhe kërko prej tij që të ta kthejë borxhin! Nëse nuk të beson, thuaji se ke dy dëshmi.”
“Cilat janë ato dëshmi, o Pejgamber i All-llahut?” – pyeti njeriu në ëndërr.
Pejgamberi a.s. i tha:
“Guvernatori çdo natë dërgon 1000 salavate për mua. Natën e kaluar dërgoi më pak…”
Të nesërmen njeriu shkoi tek valiu dhe ia tregoi ëndrrën. Valiu e mori mesazhin nga ëndrra e treguar dhe u përlot, sepse askush nuk e dinte që ai ka dërguar më pk salavate atë natë. I dha njeriut 500 dinarë nga Bejtul-mali dhe edhe 2,500 dinarë nga arka e tij. Pastaj njeriu me gëzim shkoi tek gjykatësi për ta kthyer borxhin. Kur hyri në sallën e gjyqit, e takoi gjykatësin të buzëqeshur, i cili i tha:

“Eja këtu! Për shkak teje në ëndërr e pashë Pejgamberin s.a.v.s.. i cili më tha: ‘Nëse i kthen borxhin këtij njeriu, ne do të kujdesemi për borxhin tënd në Ditën e Gjykimit.’ Prandaj merr nga unë 500 dinarë dhe ktheje borxhin.”
Sapo njeriu mori paratë, dikush trokiti në derë – ishte tregtari. Sapo iu afrua, filloi ta përqafonte dhe puthte duke i thënë:
“Për shkak të teje e pashë Pejgamberin s.a.v.s. në ëndërr. Ai më tha: ‘Nëse ia fal borxhin këtij njeriu, edhe ty do të të falet në Ditën e Gjykimit.’ Prandaj ja edhe 500 dinarë për ty.”

Kështu njeriu hyri në sallën e gjykatësit me 500 dinarë borxh, ndërsa u kthye në shtëpi pa borxh dhe me 4,000 dinarë fitim.

Vëllezër, edhe ne mund të jemi në fitim nëse shpesh dhe me sinqeritet dërgojmë salavate mbi Pejgamberin s.a.v.s..

O Zoti ynë, të lutemi, na bëj nga ata që në Xhennet do të jenë në shoqëri të pejgamberëve, shehidëve dhe njerëzve të mirë.

Redaksia,
[islampress.ch]

Njeriu, siç na mëson Kur’ani, është krijuar si qenie e dobët. Dhe vërtet, pavarësisht nëse ai ka jetuar në kulmin e ngritjes së ndonjë qytetërimi apo në fillimet e tij, gjithmonë ka treguar shenja të dobësisë së vet, para së gjithash përmes frikës.

Frika nga jeta dhe nga ajo që sjell jeta, frika nga sëmundjet, frika nga pleqëria, frika nga vdekja. I frikësohet varfërisë, por gjithashtu frikësohet edhe kur është në bollëk, sepse ka frikë të mos e humb. Nuk është thënë kot se shumë njerëz nga pasuria e tyre e kanë vetëm frikën të mos e humbin.

Në dëshirën për ta penguar rrjedhën e keqe të ndodhive të ardhshme, të cilat, meqë ra fjala, nuk janë vërtetuar nga asgjë, sepse ndodh vetëm ajo që All-llahu dëshiron të ndodhë; njeriu ka ndërtuar mure, ka ngritur diga, ka vendosur sisteme mbrojtjeje si në planin mikro ashtu edhe në atë makro, si në nivel individual ashtu edhe në atë kombëtar.

Në këtë koncept të vetëmbrojtjes investohen mjete të mëdha; nuk i kursejnë as individët, as politikat kombëtare. Kështu, për shembull, ditët e fundit po flitet për ndërtimin e një qendre moderne në të cilën do të strehoheshin shtresa të caktuara të shoqërisë në rast të Fundit të Botës. Humori më i madh i këtij lajmi është motra e tij binjake — dëshira e të pasurve perëndimorë për t’u vendosur në Mars, atëherë kur Toka të mos jetë më e përshtatshme për jetesë.

Nga të gjitha frikërat e njeriut, më së miri përfitojnë kompanitë e sigurimeve, industria ushtarake dhe të gjitha organizatat e institucionet e tjera që pasurohen jo pak në kurriz të tyre. Edhe vetë njeriu, për shkak të ditëve të zeza që po afrohen, krijon një fond të zi që do të duhej ta mbronte nga fatkeqësia, duke ia mohuar vetes edhe atë pak rehati që e ka merituar në këtë garë gjithnjë e më të përhapur me kohën dhe pasurinë, pa u pyetur asnjë çast: a nuk mund të jenë ato ditë të zeza, për shembull, të bardha?

Por, për ta thënë të vërtetën, janë të pakta edhe lajmet që flasin për zhvillime pozitive në shoqëri. Të gjitha lajmet reduktohen në kronikë të zezë, sepse për kronikën e bardhë nuk ka vend.

Flitet për largime nga puna, të cilat vërtet ekzistojnë, por nuk flitet për punësimet e reja, të cilat gjithashtu ekzistojnë. Flitet për sëmundjet, por jo edhe për njerëzit e shëruar nga sëmundje të ndryshme, madje edhe nga ato të pashërueshmet; flitet për errësirën, por askush nuk e ndezë të paktën një qiri; flitet edhe për Xhehenemin, por askush nuk na e hapë sadopak derën e Xhennetit; flitet për dënimin e All-llahut, ndërsa gjithnjë e më pak për mëshirën e Tij. Sikur edhe folësit edhe dëgjuesit të ishin abonuar në pesimizëm, e jo në optimizëm dhe realizëm.

Pra, çdo sistem dhe pothuajse çdo njeri i sheh ngjarjet e ardhshme, rrjedhën dhe degëzimet e të cilave nuk i njeh, më shumë ose më pak me pesimizëm. Në kurriz të këtij pesimizmi masiv dhe frikës nga e ardhmja që po vjen, individët dhe kompanitë në të tashmen jetojnë shumë rehat. Duke qenë se muslimanët e mbarë botës janë pjesë e këtij njerëzimi dhe se bindjet e tyre i përshtatin me mësimet e Islamit, ose të paktën kështu do të duhej të ishte, logjikisht shtrohet pyetja se si e sheh Islami prirjen e njeriut për ta siguruar shëndetin e tij, pasurinë, në fakt gjithçka që e bën jetën jetë.

Qëllimi ynë nuk është të hyjmë në debate sheriatike për këtë çështje, por përmes disa shembujve të thjeshtë dhe të besueshëm ta ofrojmë këndvështrimin islam mbi këtë pyetje të përmendur.

Në Islam nuk ka vend për defetizëm, por as për pesimizëm të theksuar, e as për optimizëm të tepruar. Islami është rruga e mesit, e maturisë, që njeriun nuk e bind se të gjitha gjërat do të përfundojnë pozitivisht, por as nuk e lë pa shpresë. Mesazhet kur’anore në kuptimin se All-llahu ndëshkon rëndë, si edhe se All-llahu është pafundësisht mëshirues, janë një dëshmi e bukur për këtë pohim.

Vështrimin drejt së ardhmes që po vjen Islami e ka përcaktuar me shtyllën e gjashtë të imanit, pra me besimin se gjithçka, e mirë apo e keqe, ndodh me vullnetin e Zotit dhe se ajo është shkruar prej kohësh në Libër, si dhe me tevekkulin — mbështetjen tek All-llahu. Shenja e parë e mëson njeriun se në jetë diçka nuk do të ndodhë për shkak të maces së zezë, për shkak të fluturimit të zogjve, apo për shkak të pozitës së këtij apo atij ylli, por për shkak të Vullnetit të Zotit; ndërsa shenja e dytë na mëson se Zoti është në anën tonë dhe se ajo që na ndodh gjithmonë përfundon në të mirën tonë, sado e keqe të duket në fillim.

Tevekkuli funksionon mbi parimin e lidhjes së devesë, me ç’rast aludohet në rastin e njohur të udhëzimit profetik ndaj një beduini, kur Pejgamberi a.s. i tha: “Lidhe devenë, pastaj mbështetu tek All-llahu”, domethënë: bëj nga ana jote gjithçka që mundesh, e pastaj beso se All-llahu do t’i drejtojë gjërat që të ecin sipas rrjedhës që dëshiron ti.

Veprimi islam në këtë çështje mund të kuptohet si parandalues. Ajo që sot në botën moderne shkakton lloje të ndryshme sëmundjesh — depresion, neurozë, çrregullime psikike etj. — të shkaktuara para së gjithash nga frika e ngjarjeve të ardhshme, Islami ua ka larguar me kohë pasuesve të vet: “Ajo që të ka goditur, kurrsesi nuk ka mundur të të shmangë, dhe ajo që të ka shmangur, kurrsesi nuk ka mundur të të godasë” — a nuk na çojnë këto fjalë të Pejgamberit a.s. pikërisht në atë drejtim?

Nëse as ato nuk janë të mjaftueshme, atëherë porositë e tij të mëtejshme, të drejtuara para së gjithash të riut Abdullah ibën Abbasit, e me këtë edhe çdo njeriu tjetër, pjesëtar i Ummetit të tij, duhet t’u përgjigjen shumë pyetjeve: “O i ri, dije se sikur e gjithë bota të bashkohej për të të sjellë ndonjë dobi, e All-llahu nuk ta ka caktuar atë, nuk do të mund t’ia dilnin; dhe sikur e gjithë bota të bashkohej për të të bërë ndonjë dëm, e All-llahu nuk ta ka caktuar atë, nuk do të mund t’ia dilnin.” Vërtet, në zemrën e besimtarit këto fjalë sjellin qetësinë dhe sigurinë e nevojshme.

Nëse ua shtojmë atyre faljen e namazit, leximin e rregullt të Kur’anit, si dhe dhikret që  transmetohen nga Pejgamberi a.s., se i ka lexuar në situata të ndryshme, ajo qetësi në zemër bëhet edhe më e pranishme, ndërsa vështrimi më i qetë ndaj gjërave që ndodhin rreth nesh bëhet më i kthjellët. Megjithatë, për sigurinë e vet, muslimani duhet të kujdeset, dhe mënyrat më të përshtatshme për këtë janë ato që e kanë themelin e tyre në mësimin islam. Prandaj edhe rekomandojmë si vijon:

Pasurinë tuaj sigurojeni me zekat, trupin tuaj me sadaka, ndërsa shëndetin tuaj me agjërim dhe me ushqim të matur. Shpirtin tuaj me dhikër dhe Kur’an, ndërsa veten me dua dhe namaz. Zgjateni jetën tuaj me vizitat e të afërmve, dhe mos e nxitoni as të mirën as të keqen; lërini të ndodhin vetë. Mbroni veten nga e keqja e të tjerëve, por mbroni edhe të tjerët nga e keqja juaj. Ji në paqe brenda vetes me veten, që të jesh në paqe edhe jashtë vetes me të tjerët. Sigurojani të ardhmen fëmijëve tuaj duke i ruajtur nga e tashmja. Të sotmen tuaj sigurojeni me kufijtë e ditës së sotme, ndërsa të nesërmen me kufijtë e së nesërmes. Dhe çfarëdo që t’ju ndodhë, dje, sot apo nesër, e mirë apo e keqe, mbajeni mend: ajo që ju ka goditur kurrsesi nuk ka mundur t’ju shmangë, dhe ajo që ju ka shmangur kurrsesi nuk ka mundur t’ju godasë. (Hadith)

Autori: Edin Memić

Redaksia,
[islampress.ch]

Shpërngulja (Hixhreti) i Profetit të Fundit, Muhamedit paqja e Zotit qoftë mbi të, dhe shokëve të tij nga Meka në Medinë para 1448 vjetësh konsiderohet si fillimi i kalendarit hixhri në botën islame.

Hëna e re që njofton fillimin e muajit Muharrem u shfaqe fillimisht mbi Oqeanin Atlantik dhe do të mund të vërehet në Azi, Evropë, Afrikë, Amerikën e Veriut dhe Amerikën e Jugut.

Kalendari Hixhri bazohet në lëvizjen e Hënës, prandaj është kalendar hënor dhe është më i shkurtër me rreth dhjetë ditë krahasuar me kalendarin diellor (Gregorian). Për këtë arsye, datat e muajve islamikë ndryshojnë çdo vit dhe lëvizin brenda stinëve të ndryshme.

Sipas traditës islame, llogaritja e kohës sipas kalendarit Hixhri u miratua gjatë kohës së kalifit të dytë të drejtë, Umar ibn al-Khattab.

Hixhri shënon një pikë kthese në zhvillimin e komunitetit të parë musliman. Përballë persekutimit dhe kërcënimeve në Mekë, Profeti Muhamed, paqja e Zotit qoftë mbi të, u largua dhe u vendos në Medinë, ku më pas u hodhën themelet e para të organizimit të islamit dhe qytetërimit të hershëm musliman.

Ky moment historik simbolizon fillimin e një kapitulli të ri për myslimanët, të shënuar nga liria e fesë, ndërtimi i komunitetit dhe konsolidimi i vlerave shpirtërore dhe shoqërore.

◘ Me tri persona, mos u afro me ta, sado që të të joshë dynjaja: ai që të braktis në mosmarrëveshjen e parë, ai që fshehurazi ushqen armiqësi ndaj teje,
dhe ai që nuk di ta çmojë mirësinë.
◘ Dhe tri cilësi — nëse i sheh te një njeri, mos e shoqëro: ankesa e pandërprerë, mendimi i keq për të tjerët dhe polemika pa të drejtë.

◘ Dhe tri gjëra — ruaji sa të jesh gjallë:
namazin në kohën e tij, fjalën e ëmbël dhe dorën që ndihmon, jo që poshtëron.
◘ Tri vepra — nëse i vonon, humbin vlerën: vizita e të sëmurit, ndihma për nevojtarin dhe kërkimfalja kur gabon.
◘ Dhe tri gjëra — All-llahu do të të ruajë, nëse i shmang: pasurinë haram, përgojimin e njerëzve dhe prerjen e lidhjeve farefisnore.

◘ Mos e pyet askënd për plagën e tij…
sepse pas durimit, njerëzit fshehin një mijë beteja.
◘ Mos e poshtëro të varfrin me pyetje…
sepse për disa, dinjiteti është më i shtrenjtë se vetë jeta.
◘ Mos e qorto atë që largohet pa arsye…
sepse ai që nuk e sheh vlerën tënde, me largimin e tij të sjell fitim, jo humbje.
◘ Mos e përqesh zemrën që të ka dashur… zemrat thyhen me një fjalë, dhe nuk shërohen as me një mijë kërkesa faljeje.

◘ Lëre për vete një derë kthimi në marrëdhëniet me njerëzit… koha sillet e kthehet, dhe atë që mbjell sot, do ta korrësh nesër.
◘ Dhe dije, biri im: respekti është zgjedhje, nderi është zgjedhje, shoqëria është zgjedhje… ndërsa furnizimi dhe dashuria janë caktim që All-llahu ia jep atij që do.
Në shenjë falënderimi, mos harro të dërgosh salavate mbi Pejgamberin ﷺ

Redaksia,
[islampress.ch]

Vëllazëria në emër të All-llahut është një dhuratë nga Ai i Madhërishmi. Ajo është e pandashme nga imani dhe lidhet ngushtë me devotshmërinë ndaj All-llahut. Ka ndikim të madh në gjendjen sociale të një shoqërie dhe lidhjen mes anëtarëve të tij. I Madhërishmi ka premtuar shpërblim të madh për ata që e kultivojnë këtë vëllazëri. Gjithashtu, Ai i ka përmendur vlerat e mëdha të atyre që e zbatojnë atë. Kjo i nxit bijtë e islamit që ta realizojnë në mënyrën më të bukur dhe ta ruajnë atë, në mënyrë që të bëhen besimtarë të pastër dhe bamirës të devotshëm.

Vëllezërit e mi në besim, ju ofroj udhëzimet më të bukura që na vijnë nga Pejgamberi, të cilat tregojnë për fisnikërinë dhe vlerën e vëllazërisë në islam dhe për ata që  e duan njëri-tjetrin për hir të All-llahut:

Fytyrat e tyre do të jenë prej dritës

Pejgamberi s.a.v.s tha: “Ka robër të All-llahut që nuk janë as pejgamberë as shehidë, por pejgamberët dhe shehidët do t’ua kenë zili në Ditën e Gjykimit për pozitën që do të kenë pranë All-llahut të Mëshirshëm.” Njerëzit pyetën: “O i Dërguar i All-llahut, a do të na thuash kush janë ata?” Ai tha: “Janë ata që u deshën për hir të Tij. Nuk i lidhte asnjë lidhje familjare, as interesi i kësaj bote. Fytyrat e tyre do të jenë prej dritës. Ata nuk do të kenë frikë në Ditën që të tjerët do të kenë frikë, dhe nuk do të pikëllohen kur të tjerët do të pikëllohen.” (Ebu Davud)

Atyre do t’u falen mëkatet
I Dërguari i All-llahut thotë: “Kur muslimani e takon vëllanë musliman dhe token, mëkatet e tyre bien si gjethet e thata që bien nga pemët kur fryn era e fortë, dhe u falen mëkatet, edhe nëse janë sa shkuma e detit.” (Et-Taberani)

Do të jenë në hijen e Arshit të All-llahut

Pejgamberi s.a.v.s. tha: “All-llahu i Madhërishëm në Ditën e Gjykimit do të thotë: ‘Ku janë ata që u deshën për hirin tim? Sot do t’i fus në hijen time, dhe nuk do të ketë tjetër hije.’” (Muslim)

Gjithashtu thuhet se ata që duan njëri-tjetrin për hir të All-llahut do të jenë nga shtatë grupet të cilët do të jenë në hijen e All-llahut në Ditën kur nuk do të ketë tjetër hije (dy veta që u deshën për hir të All-llahut, u takuan dhe u ndanë për hir të Tij).
Janë nën mbrojtjen e dashurisë së All-llahut 
Pejgamberi s.a.v.s. transmeton se All-llahu i Madhërishëm tha: “Dashuria ime sigurisht i përket atyre që duan njëri-tjetrin, që vizitojnë njëri-tjetrin dhe ndihmojnë njëri-tjetrin për hirin tim.” (Maliku)

I Dërguari i All-llahut s.a.v.s. thotë: “Një njeri shkoi për ta vizituar vëllanë e tij musliman në një fshat tjetër, dhe All-llahu i Madhërishëm dërgoi një melek që ta takonte në rrugë. Kur u takuan, meleku e pyeti: ‘Ku po shkon?’ Njeriu u përgjigj: ‘Dua ta vizitoj vëllanë tim musliman që jeton në këtë fshat.’ Meleku e pyeti: ‘A pret ndonjë përfitim të kësaj bote prej tij?’ ‘Jo,’ -u përgjigj njeriu- ‘e dua për hir të Zotit tim.’ Atëherë meleku tha: ‘Unë jam i dërguari i All-llahut. Kam ardhur të të njoftoj se All-llahu i Lartësuar të do, ashtu si e do vëllanë tënd.’” (Muslim)
Janë banorë të Xhennetit dhe do ta arrijnë kënaqësinë e All-llahut

Pejgamberi tha: “Kush viziton të sëmurin ose viziton vëllanë e tij në besim, meleku e thërret dhe i thotë: ‘Sa i mrekullueshëm je ti dhe hapat e tu; ke merituar vend në Xhennet!’” (Tirmidhi)

Do ta ndiejnë shijen e vërtetë të imanit

Pejgamberi s.a.v.s. tha: “Njeriu do ta ndiejë shijen e vërtetë të imanit kur te ai të jenë tre gjëra: ta dojë All-llahun dhe të Dërguarin e Tij më shumë se çdo gjë tjetër, ta dojë vëllanë e tij musliman vetëm për hir të All-llahut, dhe ta urrejë kthimin në kohën e injorancës (xhahilijetit) ashtu si urrejnë të hidhen në zjarrin e Xhehennemit.” (Buhariu dhe Muslimi)

Përmes vëllazërisë arrihet: drita dhe shija e imanit, mëkatet bien si gjethet e thata që bien nga degët në ditë me erë; All-llahu për shkak të saj do t’i fusë njerëzit në hijen e Tij në Ditën kur nuk do të ketë hije tjetër.

Është një pamje madhështore kur besimtari i jep dorën vëllait të tij në besim, kur takohen shpirtërat që synojnë ruajtjen e vëllazërisë dhe dashurisë. Pozita e tyre pranë All-llahut të Madhërishëm është e mrekullueshme, sepse është arritur në rrugën e vëllazërisë, dashurisë dhe miqësisë së sinqertë për hir të All-llahut.

Autori: Abdullah Nasih Ulvan
Redaksia,
[islampress.ch]

Në shpellën Hira, i Dërguari i Allahut (savs) shkonte duke kërkuar të Vërtetën. Në shpellën Thevr u strehua për ta mbrojtur dhe ruajtur të Vërtetën. Midis Hiras dhe Thevrit kaluan trembëdhjetë vjet. Gjatë gjithë atyre viteve, i Dërguari (savs) punoi pa u lodhur që e Vërteta të pranohej në Mekë. Individë të veçantë e pranonin të Vërtetën, por sistemi dhe shoqëria mekase e kundërviheshin fuqishëm, derisa u bë e pamundur që e Vërteta të jetohej në Mekë.

Ata që e ndoqën të Dërguarin (savs) në Mekë nuk e patën problem t’i linin të gjitha të mirat e kësaj bote dhe, për hir të mbrojtjes së së Vërtetës, të largoheshin. Suhejb Rumiu kishte qenë rob i bizantinëve, e më pas ishte shitur si skllav në Mekë. Ai e fitoi lirinë e tij, por kur deshi të shpërngulej në Medinë, kurejshitët i thanë: “Ti erdhe te ne si një i varfër. Këtu u vendose dhe u pasurove, e tani dëshiron të largohesh duke marrë me vete pasurinë tënde. Për Zotin, kjo nuk do të ndodhë!” Suhejbi u tha: “Po sikur t’jua lija tërë pasurinë time, a do të më lejonit ta vazhdoja rrugën time?” “Po”, iu përgjigjën ata. Atëherë ai tha: “Jua lë gjithë pasurinë time.” Kur ky lajm arriti tek i Dërguari (savs), ai tha: “Suhejbi ka fituar! Suhejbi ka fituar!” (Nektari i vulosur i Xhenetit, fq. 139–140). Ky rast u bë shkak për shpalljen e ajetit 207 të sures el-Bekare: “Ka njerëz që e flijojnë veten, për të fituar pëlqimin e Allahut. Allahu është shumë i mëshirshëm me robtë e Vet.”

Drejt së Vërtetës synonte Suhejbi dhe të gjithë ata që u sakrifikuan në rrugën e Hixhretit. Hixhreti është fluturim drejt së Vërtetës. Trembëdhjetë vjet u përgatitën për atë fluturim, e pastaj, me Hixhretin dhe me gjithçka që pasoi, dëshmuan se pa sakrificë nuk ka sukses, se pa luftë nuk ka fitore. Ata dëshmuan se jetojnë ata që vërtet janë të gatshëm të vdesin për idealin.

Ata fituan sepse vdekjen e donin po aq sa armiqtë e tyre që e donin jetën. Hixhreti e solli Bedrin dhe betejat e tjera; e ato kërkuan sakrifica; kurse sakrificat sollën fitore. Fitorja e bëri të mundur jetën, zhvillimin e pandërprerë të shoqërisë muslimane dhe përhapjen e mëtejshme të Islamit.

Me Hixhretin në Medinë, që është dëshmi e sakrificës dhe e mohimit të vetvetes, muslimanët jo vetëm që e rifituan Mekën, por e mbajtën atë përgjithmonë për vete dhe e ndërtuan një shtet të madh.

Që të ishin të gatshëm t’i pranonin njerëzit që jetonin ideale të tilla dhe që të bëheshin bashkëluftëtarë e bashkëqytetarë të denjë të tyre, i Dërguari (savs) kërkoi nga banorët e Jethribit (Medines) që të zotoheshin se edhe ata vetë do të fluturonin fuqishëm drejt së Vërtetës dhe me angazhimin e tyre do të bëheshin pjesëmarrës në Hixhret.

Ubade bin Samiti ishte pjesëmarrës në Besëlidhjen e dytë në Akabe, ku ai dhe shokët e tij iu zotuan të Dërguarit (savs) për dëgjueshmëri dhe zbatim të pakushtëzuar të urdhrave të tij, në vështirësi e në rehati, në paqe e në luftë. “Nuk i takon asnjë besimtari apo besimtareje të vërtetë që, kur Allahu dhe i Dërguari i Tij vendosin për një çështje, ata të kenë të drejtë të zgjedhin në atë çështje të tyren. Kush e kundërshton Allahun dhe të Dërguarin e Tij, ai me siguri ka humbur.” (el-Ahzab, 36).

Pikërisht këta njerëz, të cilët në Akabe iu zotuan për besnikëri të Dërguarit (savs), në natën e Bedrit do t’i thoshin: “Po të na kërkoje të hynim në det, ne do të hynim pas teje.” Ky është fluturimi i vërtetë drejt së Vërtetës dhe gatishmëria e qartë për sakrificë, e cila është edhe fryma e vërtetë e Hixhretit. Fryma e Hixhretit duhet të jetë burimi i forcës sonë. Ajo nuk duhet të na lejojë të biem në gjumë e të na kaplojë harresa, duke na ekspozuar ndaj rreziqeve. Le të fluturojmë drejt së Vërtetës duke e bërë Hixhretin tonë personal, duke hequr dorë nga gjithçka që na lidh me zinxhirët e mëkatit dhe të prapambetjes. Le ta sakrifikojmë gjumin për namazin, Facebook-un për librin, largimin nga njerëzit për xhematin… I Dërguari (savs) kërkon prej nesh zell dhe përkushtim; kërkon që muslimani t’i vijë në ndihmë muslimanit, që të mos ia kthejmë shpinën njëri-tjetrit, që të mos punojmë kundër njëri-tjetrit. E kur i Dërguari (savs) kërkon diçka, askush nuk ka të drejtë të veprojë sipas qejfit të vet. Prandaj bëje hapin e Hixhretit tënd dhe fluturo drejt së Vërtetës.

Në Akabe, thotë Ubade bin Samiti, u zotuam për altruizëm dhe se nuk do ta uzurponim të drejtën e askujt. Muhaxhirët sakrifikuan me bujari gjithçka në rrugën e fluturimit të tyre drejt së Vërtetës, në rrugën e Hixhretit të tyre. Ensarët ndoqën shembullin e tyre, sepse kështu ishin betuar para të Dërguarit (savs), dhe në këtë mënyrë e bënë më të sigurt rrugën drejt Mekës. Edhe pse Hixhreti nënkupton largimin nga Meka, falë unitetit të muhaxhirëve dhe ensarëve dhe falë altruizmit të tyre, ai në të vërtetë ishte hapi i parë drejt Mekës së lirë dhe të larë me dritën e së Vërtetës. Prej tyre mësojmë vetëmohimin.

Ka aq shumë vende, fshatra dhe qytete që presin që, duke treguar altruizmin tonë, t’i mbështesim vëllezërit tanë dhe t’i ndihmojmë që në ato vende të dëgjohet përsëri ezani dhe që rrugicat e fshatrave dhe lagjet e qyteteve të jehojnë sërish nga zëri dhe gjallëria e fëmijëve të mektebit. Le ta ringjallim frymën e Hixhretit në veten tonë, sepse në të gjendet burimi i forcës sonë. Ajo është zgjimi ynë shpirtëror.

Ata që bënë Hixhret me të Dërguarin (savs) ose që e ndihmuan atë, nuk ia uzurpuan askujt të drejtën, por luftuan me të gjitha forcat për të drejtën e tyre. Nuk është uzurpim i të drejtës së askujt kur fëmijët tanë dhe prindërit e tyre luftojnë që ta mësojnë gjuhën e tyre dhe t’i studiojnë lëndët e tyre kombëtare.

Atje, në Akabe, i premtuam të Dërguarit (savs) se gjithmonë dhe kudo do ta flasim të Vërtetën dhe se nuk do të frikësohemi nga qortimi i askujt për shkak të luftës sonë në rrugën e Allahut. Që kur erdhi e Vërteta – e ajo erdhi në shpellën Hira – është derdhur shumë djersë dhe shumë gjak që ajo të ruhej, të përhapej dhe t’u përcillej të tjerëve. Ata të dy, i Dërguari (savs) dhe Ebu Bekri (r.a.), të cilët u larguan të fundit nga Meka, u strehuan në shpellën Thevr për ta mbrojtur të Vërtetën. Abdullahu dhe Esmaja ndihmuan në ruajtjen e saj. Të gjithë sahabët u larguan nga Meka duke e mbrojtur të Vërtetën dhe me dëshirën e fortë dhe vendosmërinë e palëkundur për ta kthyer atë përsëri në Mekë.

Sot, shoqëria jonë, madje i gjithë umeti, ka etje për të Vërtetën që duhet t’ia themi vetes sonë. Kur na e thonë të tjerët, mendojmë se nuk na duan të mirën dhe se fjalët e tyre janë qëllimkëqija. Hixhreti është fluturim drejt së Vërtetës, ndërsa ne e kemi për detyrë që kudo dhe gjithmonë ta themi të Vërtetën.

E vërteta është se muslimani nuk mund të jetë analfabet. E vërteta është se muslimani nuk mund të jetë i parregullt. E vërteta është se muslimani nuk mund të jetë i korruptuar. E vërteta është se muslimani nuk mund të jetë përtac. E vërteta është se muslimani nuk mund të jetë i pabesueshëm dhe i pasigurt në besë. E vërteta është se muslimani nuk mund të jetë në konflikt me muslimanin. E vërteta është se muslimani nuk mund të jetë neglizhent ndaj familjes dhe edukimit të fëmijëve. E vërteta është se muslimani nuk mund të jetë i padëgjueshëm ndaj prindërve. E vërteta është se muslimani nuk mund t’i mbyllë sytë para vuajtjes dhe varfërisë së bashkëqytetarëve të tij.

Kur e pranoi Islamin, Omeri (r.a.) e pyeti të Dërguarin (savs): “A është kjo që ne jetojmë e Vërteta, ndërsa ajo që jetojnë politeistët e pavërteta?” I Dërguari (savs) tha: “Po.” Atëherë Omeri (r.a.) tha: “Përse atëherë të fshihemi?”

A është e Vërteta ajo drejt së cilës na çon Hixhreti? Po, është.Atëherë pse hezitojmë dhe nuk nisim rrugën e Hixhretit tonë? Nga qortimi i kujt duhet të frikësohemi, kur jetojmë dhe promovojmë vlerat universale që përmban fjala Hixhret? Nga qortimi dhe kundërshtimi i kujt u frikësua Omeri (r.a.), kur dëshironte t’ua shpallte të Vërtetën të tjerëve pranë Qabes? Nga askush. Ai synoi kënaqësinë e Allahut dhe e arriti atë.

Hixhreti është fluturim drejt së Vërtetës, ndërsa të ecësh në atë rrugë do të thotë të hysh në shoqërinë e Omerit (r.a.).

O Allahu i Madhërishëm! Na ndihmo ta nisim me vendosmëri rrugën e Hixhretit tonë, ta jetojmë të Vërtetën dhe t’ua ofrojmë atë edhe të tjerëve!Amin!

Hatib: Izet ef. Čamdžić

Përshtati në shqip: Miftar Ajdini

(Islampress)

All-llahu i Madhërishëm ka shpallur: “…Mos harroni që të bëheni bamirës midis jush!…” [El-Bekare, 237]

Si mund ta harrosh dashurinë e gruas tënde që të ka dashur, ka jetuar me ty dhe ka qenë e kënaqur, por edhe ka pasur durim për gjithçka që ka qenë e bukur dhe për atë që nuk ka qenë e bukur!?

Si mund ta harrosh mirësinë e mikut tënd apo atë që të ka dashur sinqerisht në emër të All-llahut, e pastaj, vetëm pse nuk të ka kuptuar si duhet, do të hakmerresh ndaj tij?

Si? Pse?

Si mund ta harrosh vëllain dhe motrën tënde vetëm pse u grindët pa arsye, ndërkohë që ndonjëherë e keni ndarë së bashku edhe një copë bukë!?

Ku është mirësia vëllazërore?

Si mund ta harrosh fqiun tënd me të cilin ke ndarë, Zoti e di sa e sa pjata ushqimi, dhe deri para disa ditësh ishit si vëllezër, ndoshta edhe më shumë se kaq, e sot nuk i përshëndet as me selam vetëm sepse tani ke një mendim të keq për të!?

Ku është mirësia ndërfqinjësore?!

Njeriu nuk duhet ta harrojë asnjë të mirë të tjetrit, ashtu si nuk duhet të harrojë as të keqen e vet, sepse All-llahu i Madhërishëm i shpërblen fisnikërisht bamirësit, por edhe i këshillon butësisht!?

Redaksia,
[Islampress.ch]

Falenderimi i takon All-llahut, xh.sh., Zotit të të gjitha botëve. Le të dërgojmë salavate dhe selame për të dërguarin e fundit të All-llahut dhe të dashurin e Tij, Muhammedin, s.a.v.s., mbi shokët e tij, familjen dhe mbi të gjithë robërit e mirë të Allahut.

Vëllezër, e përkujtoj veten dhe juve për besimin e fortë në All-llahun, në melekët e Tij, në librat, në Pejgamberët, në Ditën e Gjykimit dhe në përcaktimin e All-llahut.

Të dashur vëllezër, jetojmë në kohë kur njeriu më parë e krijon një profil sesa karakterin e tij, më parë e shkruan ose jep një koment se sa ta dëgjon tjetrin, dhe më parë merr përsipër ta interpretojë fenë se sa të mësojë seriozisht.

Sot të gjithë dinë diçka. Të gjithë kanë ndonjë mendim. Të gjithë kanë ndonjë video, citat apo “provë”. Dhe më e keqja, sa më pak të dinë, aq më sigurt flasin. Në këtë kontekst një dijetar islam ka thënë: “Nuk jam futur kurrë në debat me një të paditur pa u mundur nga ai. Dhe nuk jam futur kurrë në debat me një dijetar pa arritur së bashku në të vërtetën.”

Njerëzit dikur frikësoheshin të flisnin për fenë. Sot njerëzit frikësohen vetëm që të mos ndërpriten ndërsa flasin.

Dhe nuk është problem që njeriu nuk di. Askush nuk ka lindur i ditur. Problemi është kur njeriu fillon të mësojë pak dhe mendon se është bërë muftiu i lagjës apo qytetit së vet; i lexon dy hadithe dhe tri postime në internet, dëgjon disa ligjërata dhe menjëherë ndjen nevojë të gjykojë çfarë është në sunnet dhe çfarë jo, kush është i mirë dhe kush jo.

Ndërsa po flas për këtë, më kujtohet një histori. Thuhet se një gjyshe pyeti një dijetar për një rregull, dhe ai i tha: “Dëshiron të të përgjigjem sipas sunnetit apo sipas Ebu Hanifes?” Dhe gjyshja e pa dhe qetësisht i tha: “Sipas Ebu Hanifes, biri im… ai e njeh më mirë sunnetin se ti.”

Shikoni, vëllezër, një gjyshe e thjeshtë, pa ndonjë shkollë të veçantë, ka më shumë urtësi se një njeri që ka studiuar libra e libra, por është i mbushur me vetëbesim. Një fjali e gjyshes dhe gjithë debati shkon dëm. Shkon mendjemadhësia dhe nevoja për t’u dukur më i mençuri.

Sot shumë flasin për sunnetin sikur ta kishin zbuluar dhe studiuar ata, harrojnë se para tyre kanë jetuar njerëz që e kanë ruajtur dhe përcjellur fenë deri tek ata. Njerëz që e kanë kaluar gjithë jetën në mësim, adhurim, mendim, verifikim hadithesh, kuptim të Kur’anit dhe që nga frika mos gabojnë, ndonjëherë heshtnin edhe kur e dinin përgjigjen.

All-llah, xh.sh., thotë:

فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِن كُنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ

“Pyetni të diturit, nëse nuk dini.” [En-Nahl, 43]

All-llahu nuk tha: “Hape internetin dhe gjyko vetë.” Nuk tha: “Dëgjo një video pesë minutëshe dhe vendos.” Por: “Pyetni të diturit.” Sot ka ardhur koha që njeriu që nuk ka lexuar dy libra seriozë për fenë, të gjykojë me më të diturit se ai, t’i korrigjojë të gjithë dhe të sillet sikur islami ka filluar prej tij.

Prandaj të parët tanë kishin një cilësi që sot rrallë takohet: dinin të heshtnin për gjërat që nuk ishin në fushëveprimin e tyre.

Dhe e dini çfarë është interesante? Nuk është kot që All-llahu e bëri fëmijën dy vjet pa folur. Pse? Sepse dëgjon. Shikon. Mëson. Së pari dëgjon nënën. Pastaj dëgjon babanë. Pastaj dëgjon njerëzit rreth vetes. Dhe më pas fillon të flasë.

El-Gazali na mësoi shumë kohë më parë një gjë të madhe që sot shumë e anashkalojnë kur bëhet fjalë për njohuri dhe pedagogji.

Njohuria nuk hyn tek njeriu menjëherë apo brenda natës. Ajo shkon ngadalë, me radhë, si kur ndërton një shtëpi, nuk mund të vendosësh çatinë para themelit, mureve dhe shtyllave. El-Gazali thotë se njeriu duhet së pari të mësojë të heshtë. Sepse ndërsa hesht fillon të vërejë atë që më parë nuk e kishte parë. Pastaj duhet të mësojë të dëgjojë. Dhe ai që di të dëgjojë, fillon t’i kuptojë njerëzit, fenë dhe jetën. Pas kësaj vjen mësimi i vërtetë, jo ai sipërfaqësor që njeriu lexon dy rreshta, dy-tre hadithe, dëgjon një ligjëratë dhe mendon se e kuptoi gjithçka; por mësimi shumëvjeçar, leximi, studimi… që e ndryshon njeriun nga brenda. Dhe kur mëson diçka vërtet, atëherë fillon ta zbatojë në jetën e përditshme. Sepse njohuria që nuk shihet në sjellje, që nuk shihet në jetën e përditshme, më shumë ngjan me një barrë sesa me dobi. Dhe vetëm atëherë, pas heshtjes, dëgjimit, mësimit dhe zbatimit, njeriu ka të drejtë të flasë dhe të këshillojë të tjerët.

E sot, ne duam menjëherë të kalojmë në shkallën më të lartë. Menjëherë duam të flasim. Menjëherë duam të interpretojmë. Menjëherë duam të gjykojmë. Ndërsa nuk ka themel! Nuk ka bazë!

I Dërguari i All-llahut, a.s., ka thënë: “All-llahu nuk do ta shkatërrojë dijen duke e nxjerrë prej zemrave të njerëzve, por dijenia do të zhduket me vdekjen e dijetarëve. Dhe kur të zhduken dijetarët, njerëzit do t’i marrin të paditurit për udhëheqësit e tyre, dhe do ti pyesin ata, e ata do të japin fetva (përgjigje) pa dijeni. Kështu do të shkojnë vetë dhe të tjerët në humbje.”

Vëllezër, nuk është turp të thuash: “Nuk di.” Turp është të flasësh për fenë e All-llahut pa dijeni.

Edhe dijetarët më të mëdhenj islam kanë thënë “nuk e di”. Thuhet se Imam Maliku, një nga dijetarët më të mëdhenj në historinë islame, është pyetur për 40 probleme. Për 36 është përgjigjur “Nuk e di!”, dhe vetëm për 4 ka dhënë përgjigje.

Nuk është turp të pyesësh. Turp është të bëhesh i ditur, ndërkohë që librat që ke janë vetëm ato të klasës së katërt. Prandaj sot më shumë se kurrë kemi nevojë për përulësi. Duhet të heshtim dhe të dëgjojmë më shumë sesa të flasim. Ta përmirësojmë veten më shumë sesa të tjerët. Të respektojmë më shumë dijen dhe dijetarët, dhe më pak mendimin personal. Sepse feja nuk është garë se kush flet më fort dhe më bindshëm. Feja është rrugë drejt së vërtetës, rrugë për përmirësimin e vetvetes.

I lutem All-llahut, xh.sh., që të na dhurojë dije të sinqertë, zemër të qetë dhe gjuhë që nuk do të flasë përveç asaj që është e mirë.

Amin!

Përshtati: Redaksia
[islampress.ch]

Aty ku jetojnë babai dhe nëna, është i vetmi vend ku mund të shkosh dhjetëra e qindra herë pa telefonatë dhe pa paralajmërim!

Aty ku jetojnë babai dhe nëna, është i vetmi vend ku mund lirisht ta hapësh vetë derën dhe të hysh!

Aty ku jetojnë babai dhe nëna, është i vetmi vend ku ka SY TË DASHURISË që shikojnë nga dera, për të të parë sapo të shfaqesh!

Është shtëpia ose vendi ku flitet për lumturinë tënde dhe rritjen tënde!

Është shtëpia ose vendi ku prania jote te babai dhe nëna është ibadet (vepër e dashur për All-llahun), dhe biseda jote me ta të sjell shpërblim!

Është shtëpia ose vendi që, nëse nuk e viziton dhe nuk e frekuenton, krijon ngushtim në zemër dhe në shpirt te ata të cilëve ua ke mohuar kënaqësinë e vizitës sate!

O All-llah, mëshiroji ata ashtu siç kanë qenë të mëshirshëm me mua kur më rritën!

Autor: Nazif Garib

Përshtatje, Redaksia
[Islampress.ch]

Më 29 maj 1453, para 573 vjetësh, Sulltan Mehmed Fatihu i II e pushtoi Kostandinopojën – Stambollin, ndërsa ai ishte vetëm 21 vjeç. Kjo ishte përpjekja e 16-të e muslimanëve për ta liruar këtë qytet.

Gjatë 49 viteve të jetës së tij, Sulltan Mehmed Fatihu i II e çliroi Perandorinë Bizantine, Perandorinë e Trapazanit, Anadollin, Krimin, Transilvaninë , Morean, Shqipërinë, Principatën Serbe dhe Mbretërinë e Bosnjës. Njësitë e tij përfundimisht u vendosën edhe në tokën e Italisë në vitin 1480 nën udhëheqjen e Gedik Ahmed-pashës. Vdekja e tij ishte pengesa për çlirimin e Romës.

Sulltan Mehmed Fatihu i II fliste 7 gjuhë (turqisht, arabisht, persisht, greqisht, hebraisht, latinisht dhe sllavisht). Matematika, astronomia dhe teologjia e arritën kulmin në kohën e tij. E admironte letërsinë dhe artin. Nën pseudonimin „Avni“, pas vetes la një Divan – një koleksion poezish. Në shtetin që ai sundonte u ndërtuan rreth 500 xhami. E themeloi sistemin shtetëror – kodifikoi shumë ligje. Ishte inxhinier arkitekture, dhe personalisht bëri llogaritjet fizike dhe matematike për një nga katër predha-hedhësit (Topi Shahi) që u përdorën për depërtimin përtej mureve të qytetit.

Kur të urtit nga ekipi i tij e këshillonin që të reflektonte nëse do të duhej ta fillonte çlirimin e qytetit, nëse kishte forcë të mjaftueshme për një veprim të tillë, apo nëse do të ishte e mençur të prisheshin marrëdhëniet me Bizantin, duke ofruar një zgjidhje kompromisi, ai tha fjalën e famshme: „Duhet të përpiqesh për ta arritur atë që duket e pamundur, në mënyrë që të kuptosh kufijtë e asaj që është e mundur.“

Gjatë rrethimit të qytetit, ai kreu një nga taktikat më të njohura ushtarake duke thënë: „Nëse ata janë aq të mençur sa ta lidhin me zinxhirë Gjirin e Artë (Gjiri Haliç), ne jemi aq të guximshëm sa t’i kalojmë anijet nëpër tokë.“ Dhe në të vërtetë anijet kaluan nëpër tokë!

Disa e konsiderojnë vitin 1453 si “fillimin e shtypjes,” ndërsa të tjerët e shohin atë si “plotësimin e lajmit të gëzuar të Pejgamberit, s.a.v.s.

All-llahu i mëshiroftë Sulltan Mehmed Fatihun e II dhe luftëtarët e tij dhe t’i nderojë ata me Xhenneti Firdevs!

Autor: Nezim Halilovic

Përkthim: Redaksia
[Islampress.ch]

Akteve të adhurimit (ritualeve) u erdhi fundi, flijimet u flijuan, kurse haxhilerët këto ditë do të kthehen nga vendet e shenjta në vatrat e tyre, duke kaluar nga veprimet rituale në jetën e përditshme. Mirëpo, jeta e përditshme nënkupton gjithashtu shoqërimin e pandashëm me adhurimet dhe ruajtjen nga mëkatet. Gjatë ditëve të haxhillëkut dhe të Kurbanit, patëm mundësinë që, secili në mënyrën e tij të mundshme, të çlirohej nga mëkatet.

Ata që ishin në haxhillëk, u çliruan përmes haxhillëkut, sepse Pejgamberi savs thotë: „Kush e kryen haxhillëkun dhe nuk bën mëkate, do të kthehet i pastër sikur në ditën kur e lindi nëna.“ Ata që ishin në shtëpitë e tyre, u çliruan përmes kurbanit, sepse Pejgamberi savs thotë: „Me pikat e para të gjakut që pikon nga kurbani juaj, ju pastroheni nga mëkatet.“ Ndërsa ata që ishin pa haxhillëk dhe pa kurban, u çliruan përmes agjërimit të ditës së Arefatit, sepse Pejgamberi savs thotë: „Kush e agjëron ditën e Arefatit, do t’i falen mëkatet e vitit të kaluar dhe të vitit të ardhshëm.“

Këto ditë që i lamë pas ishin ditë të haxhillëkut, ditë të kurbanit, ditë të tekbireve të teshrikut, ndërsa Allahu i Plotfuqishëm na tregon se çfarë duhet të bëjmë kur këto ditë të përfundojnë: „Pasi t’i kryeni ritet e haxhillëkut, përmendni Allahun ashtu siç i kujtoni prindërit tuaj, madje edhe më tepër!“ (el-Bekare, 200).

Nga ritet që sapo përfunduan, morëm përkujtim për petkun që na pret, për të cilin vargu poetik thotë: „Kefenu libasun kul-lu nasin labisun“ (Qefini është petku që çdo njeri do ta veshë); si dhe për shtëpinë që na pret, për të cilën vargu poetik thotë: „El kabru darun kul-lu nasin dahilun“ (Varri është shtëpia në të cilën të gjithë njerëzit do të hyjnë). Atëherë kur qefini të jetë petku dhe varri të jetë shtëpia, disa njerëz do të jenë fitimtarë, kurse disa të tjerë të humbur: „Me të vërtetë, janë të shpëtuar besimtarët.“ (el-Mu’minun, 1). Cilët? Ata që jetojnë me adhurimet edhe pasi ritet të kenë përfunduar. Ata që e përmendin Allahun çdo ditë, dhe jo vetëm në ditë të caktuara. „Me të vërtetë, janë të shpëtuar besimtarët.“ (el-Mu’minun, 1). Ky është premtimi i Allahut; me kusht që: ta falin namazin çdo ditë, të japin nga pasuria e tyre brenda kufijve të mundësive, të mos i hulumtojnë të metat e të tjerëve, të vishen me moral të lartë, dhe t’i përmbushin me përgjegjësi amanetet e besuara…

Ashtu siç na urdhëron Allahu i Plotfuqishëm, që pas shoqërimit me Të në ritet e haxhillëkut ta përmendim Atë përsëri, edhe Pejgamberi savs aspiron për të njëjtën gjë kur thotë: „Pasha Atë në Dorën e të Cilit është shpirti im, sikur të ishit gjithmonë ashtu siç jeni kur ndodheni pranë meje dhe sikur ta kujtonit vazhdimisht Allahun, melekët do t’i shtrinin krahët e tyre mbi shtretërit tuaj dhe nëpër rrugët tuaja duke ju mbrojtur.“ (Muslimi).

Nga Ukbe bin Amiri r.a. transmetohet se Pejgamberi savs ka thënë: „Nuk ka asnjë kalorës (udhëtar) që në mendimet e tij është i preokupuar me Allahun dhe me kujtimin ndaj Tij, e që me të të mos jetë një melek.“ (Mexhme’u’z-Zeva’id).

„Ai që e përmend Zotin e tij dhe ai që nuk e përmend Atë, janë si i gjalli me të vdekurin.“ (Buhariu).

Hadithi në vijim vë në pah veçanërisht shpërblimin për ata që ndodhen në bollëk dhe mirëqenie, e megjithatë nuk e harrojnë Zotin: „Ata që do ta kujtojnë Allahun në shtretërit e tyre të rehatshëm, do të hyjnë në majat më të larta të Xhenetit.“ Mexhme’u’z-Zeva’id).

„Në të djathtë të Allahut do të jenë disa njerëz, që nuk janë as pejgamberë e as shehidë. Fytyrat e tyre do të ndriçojnë. Të tjerët do t’ua kenë zilinë për afërsinë që u është dhënë. ‘Kush janë këta njerëz?’ – pyetën sahabët. ‘Ata janë që tubohen për hir të përmendjes të Allahut’“ (Mexhme’u’z-Zeva’id).

„O Pejgamber çfarë dobie ka nga tubimet ku bëhet dhikër? Dobia është Xheneti, Xheneti.“ „E kush gjendet në një ndenjë ku nuk përmendet Allahu e as Pejgamberi savs, do të pendohet për këtë (do të ketë dëshpërim) deri në Ditën e Gjykimit.“ (Ebu Davudi).

Gjatë ditëve të Bajramit të Kurbanit, ne çdo ditë i kënduam tekbiret e teshrikut, e madhëruam Allahun e Plotfuqishëm, dhe përmes riteve u shoqëruam intensivisht me Të. Allahu i Lartësuar na urdhëron: „Pasi t’i kryeni ritet e haxhillëkut, përmendni Allahun ashtu siç i kujtoni prindërit tuaj, madje edhe më tepër!“ (el-Bekare, 200).

Që të jesh fitimtar atëherë kur qefini të jetë petku yt e varri shtëpia jote:

Ashtu siç u zgjove për Bajram, zgjohu çdo ditë për namazin e sabahut; ashtu siç e ndave kurbanin, dhuro çdo ditë brenda kufijve të mundësive të tua; ashtu siç e përhape selamin duke vizituar farefisin dhe fqinjët, bëje të njëjtën gjë çdo ditë; sepse të jesh besimtar nënkupton shoqërim të përditshëm me adhurimet dhe ruajtje të vazhdueshme nga mëkatet.

O Allahu i Lartësuar, na ndihmo që të Ta kushtojmë Ty çdo ditë tonën, sikur të ishte dita e fundit! Amin!

Hatib: Izet ef. Čamdžić

Përshtati në shqip: Miftar Ajdini

(Islampress)

1.Të jetë nga bagëtitë: deve, lopë, dele dhe dhi.Allahu i madhëruar thotë:

“Që të dëshmojnë dobitë e tyre dhe të përmendin Emrin e Allahut në ditët e caktuara mbi kafshët (për kurban), të cilat ua ka dhuruar Ai…” (El- Haxh: 28)

2.Të ketë plotësuar moshën e duhur për kurban:

Deveja duhet të jetë jo më pak se pesë vjeçare.

Lopa duhet të jetë jo më pak se dy vjeçare.

Cjapi (dhe dhia) duhet të jetë jo më pak se një vjeçare.

Dashi (dhe delja) lejohet duhet të jetë jo më pak se gjashtë muajsh.

Profeti alejhi selam ka thënë:“ Mos therni (për kurban) përveç atë që është në moshën e duhur, por nëse kjo gjë është e vështirë për ju, atëherë therni qengj (gjashtë muajsh) nga delet.” ( Muslimi)

3.Të jetë pa ato mangësitë të cilat e zhvlerësojnë si kurban.

Profeti alejhi selam kur u pyet se cilat mangësi duhen shmangur nga kurbani tha: “E verbëra e qartë, e mangëta pa tru, çalamania e qartë dhe e sëmura e qartë.”
(Ahmedi, Ebu Daudi, Nesaiu, Tirmidhiu, Ibën Maxhe etj.)

4.Të bëhet kurbani në kohën e duhur, pra ditën e Bajramit, pas faljes së namazit dhe tre ditë të tjera pas tij, para perëndimit të diellit të ditës së fundit.

Profeti alejhi selam ka thënë: “Kush theri kurbanin para faljes (së Bajramit), atëherë duhet të therë një tjetër në vënd të tij dhe ai i cili nuk ka therur deri pas mbarimit të namazit, atëherë le ta therë me emrin e Allahut (bismilah).” (Buhariu).

Një nga kushtet e domosdoshme për vlefshmërinë e namazit është kthimi drejt Kibles. Muslimani është i orientuar drejt Qabesë çdo ditë. E pikërisht këto ditë, në ditët e haxhillëkut, muslimanët nga të gjithë popujt e botës janë tubuar rreth Qabes.

Qabeja është shtëpia e parë e ngritur mbi Tokë. Atë e ndërtoi Ademi a.s., e rindërtoi Ibrahimi a.s. me Ismailin a.s., ndërsa nga mosbesimi (kufri) dhe idhujt e pastroi Muhamedi a.s. Allahu i Plotfuqishëm thotë: “Allahu e ka bërë Shtëpinë e Shenjtë të Qabesë, muajin e shenjtë, kurbanin dhe shenjat e tyre vlera të përhershme për njerëzimin.” (El-Maide, 97).

Muajt e shenjtë janë ata muaj në të cilët konflikti është i ndaluar, në mënyrë që të gjitha rrugët drejt Pejgamberit dhe Qabesë të jenë të sigurta. Këta muaj, ashtu siç u sjellin paqe rrugëve fizike e tokësore, do të mund t’ u sillnin njerëzve paqe, harmoni e pajtim, dhe t’ua hapnin atyre rrugën drejt mëshirës së Allahut – rrugën drejt hijes së Ahiretit, atë ditë kur nuk do të ketë hije tjetër përveç saj. „Dy njerëz që duhen për hir të Allahut, do të jenë në atë hije“, thotë Pejgamberi savs.

Këta muaj do të mund t’i rilindnin marrëdhëniet tona, pikërisht ashtu siç ndodhi ajo rilindje në vitin e largët 632, kur Pejgamberi savs në Haxhin Lamtumirës këmbënguli në faljen e gjakmarrjes, në pajtimin e në harmoninë, dhe i udhëzoi pasuesit e tij se arabi nuk ka asnjë epërsi ndaj jo-arabit dhe anasjelltas. Këta muaj do të mund t’i rilindnin marrëdhëniet tona të ndërsjella dhe të na nxirrnin nga sfera e zilisë për të na futur në fushën e dashurisë; nga sfera e mosbesimit, në ambientin e ndihmës së ndërsjellë dhe kështu me radhë. Këta muaj na mësojnë që shpatat e urrejtjes, të cilat i kemi zhveshur kundrejt njëri-tjetrit, t’i kthejmë në këllëfë, e në vend të tyre t’i zhveshim shpatat e vendosmërisë me të cilat do ta mposhtim shejtanin, i cili mbjell përçarje dhe trazira (fitne) mes nesh. Muajt e shenjtë janë rilindje për njerëzit.

Edhe kurbanët janë rilindje. Që kur ekziston njeriu, ekziston edhe kurbani, sepse nevoja për rilindjen e njeriut është e përhershme. Nga flijimet e para njerëzore mësojmë se për çdo vepër më i rëndësishmi është qëllimi (nijeti), dhe se vlera e flijimit lexohet përmes shtimit të devotshmërisë tek ai që flijon. Kurbanët, me përmbajtjen dhe mesazhin e tyre, mund dhe duhet t’i rilindin marrëdhëniet tona në familje. Ato duhet të jenë familje pa grindje.

„Edhe nëse ti ngre dorën tënde kundër meje për të më vrarë, unë nuk do ta ngre dorën time kundër teje për të të vrarë“, tha Habili, dhe me këtë na mësoi që gjithmonë të përpiqemi t’i dhurojmë familjes harmoni dhe rregull. Kurbanët mund t’i rilindin marrëdhëniet tona me farefisin, ndaj të varfërve, por edhe marrëdhëniet tona të përgjithshme në shoqëri.

Vallë, a nuk do të mundte Bajrami i Kurbanit, përmes mesazheve të tij, ta rilindte qëndrimin tonë ndaj vlerave shoqërore dhe ta vendoste arsimimin në vetë majën e prioriteteve tona shoqërore? A nuk do të mundte ai ta rilindte qëndrimin tonë ndaj njeriut dhe ta mbillte në shoqëri kujdesin për të ashtuquajturin njeri të thjeshtë, bujkun dhe punëtorin, si dhe ta ndryshonte qasjen tonë që në vendet e rëndësishme dhe në pozitat e larta shoqërore t’i përzgjedhim të aftët dhe të ndershmit, dhe jo të përshtatshmit dhe të korruptuarit? Kurbanët janë rilindje, dhe ashtu si vetë akti i sakrificës që na afron me Zotin, po ashtu nxënia e mësimeve nga ajo sakrificë, të kuptuarit e mesazheve të saj dhe jetësimi i tyre në shoqëri, na afrojnë drejt suksesit në të dyja botët dhe e udhëheqin shoqërinë në tërësi drejt rilindjes.

Qabeja është rilindje. Që të mos shkelë në shkreti dhe në errësirë, njeriun e ruan namazi. Ai duhet të praktikohet që nga mosha shtatëvjeçare. Njeriu duhet të orientohet drejt Qabesë që të mos e humbasë rrugën, sepse ai që e njeh rrugën drejt qëllimit, nuk bredh shtigjeve të gabuara. Atje, pranë Qabesë, njeriut – Pejgamberit Muhamed savs – i vinte Shpallja (udhëzimi). Atje u shkrua teksti që e rilindi njeriun. Atje u shkruan urdhëresat që njeriut i sjellin lumturi në të dyja botët, por edhe ndalesat e gjithçkaje që e bën atë fatkeq dhe e tërheq drejt shkatërrimit.

Vallë, a nuk do të mundnin ditët e Bajramit të Kurbanit të ishin për disa fillimi i një rilindjeje, e për disa të tjerë një shtytje dhe inkurajim për ta vazhduar ecjen në Rrugën e drejtë dhe për të mos u kthyer prapa në rrugë të gabuara? A nuk do të mundnit që në këto ditë të fillonit ta falni namazin ju që ende nuk e bëni këtë, dhe në këtë mënyrë ta rilindni veten tuaj? A nuk do të mundnit të hiqnit dorë nga mëkatet si zilia, gënjeshtra, lakmia, korrupsioni, alkooli, bixhozi e të ngjashme, dhe kështu ta rilindni shoqërinë?

Fjala Bajram në gjuhën arabe thuhet ‘IJD, e cila rrjedh nga folja ‘ade’ – që do të thotë të kthehesh.

Vallë, a nuk do të mundnin ditët e Bajramit të ishin ditët e kthimit tonë te Burimi, te Kurani, te Suneti, kthim nën flamurin e Pejgamberit savs? A nuk do të mundnin këto të ishin ditët e rilindjes sonë personale dhe të shoqërisë në tërësi?

Do të mundnin, por gjithçka varet nga ne!

O Allahu i Lartësuar, na ndihmo në rrugën e rilindjes! Amin!

Hatib: Izet ef. Čamdžić

Përgatiti në shqip: Miftar Ajdini

(Islampress)

Haxhilerët në Arafat do të kryejnë lutjet e mesditës dhe pasdites në xhaminë “Namirah”, ndërsa pas perëndimit të diellit do të vazhdojnë drejt Muzdalifah, ku do të kalojnë natën.

Ritualet e Haxhit nisën të hënën në Mina dhe do të vazhdojnë me gjuajtjen simbolike të gurëve dhe tavafin e lamtumirës në Qabe, në Mekë.

Për sezonin e Haxhit 2026, Arabia Saudite ka shtuar masat organizative dhe teknologjitë e monitorimit për menaxhimin e pelegrinëve dhe sigurinë në vendet e shenjta./ZYRTARE.net/

Duke kënduar “Labbaik Allahumma Labbaik” — “T’u përgjigja, o Allah, iu përgjigja thirrjes Tënde” — pelegrinët, të ardhur nga e gjithë bota, nisën të dynden drejt Minas, në gjendjen e Ihramit, që nga orët e para të së hënës, më 8 Dhul Hixhe. Ata do ta kalojnë Ditën e Tarvijes të përkushtuar në lutje drejtuar Zotit, në qytetin e tendave, duke kërkuar falje dhe shpëtim. Haxhi, që zgjat 5 deri në 6 ditë dhe është shtylla e pestë e Islamit, është një nga tubimet më të mëdha fetare në botë.

Vendi i shenjtë i Minas ndodhet mes Mekës dhe Muzdelifes, shtatë kilometra në verilindje të Xhamisë së Madhe. Ai është i rrethuar nga male në anën veriore dhe jugore dhe banohet vetëm gjatë sezonit të Haxhit. Arabia Saudite ka mobilizuar të gjitha shërbimet e sigurisë, mjekësisë, furnizimit me ushqim dhe transportit, për t’u mundësuar pelegrinëve kryerjen e riteve me lehtësi dhe komoditet.

Duke ndjekur traditën fisnike të Profetit Muhamed, paqja qoftë mbi të, pelegrinët do ta kalojnë gjithë ditën dhe natën e Ditës së Tarvijes në Mina. Në ditën e parë të riteve të Haxhit, ata do të angazhohen në lutje dhe do të bëjnë përgatitjet përfundimtare për qëndrimin në Arafat, shtylla më e rëndësishme e Haxhit dhe kulmi i pelegrinazhit vjetor, që do të mbahet të martën.

Të gjithë pelegrinët do të qëndrojnë në Mina deri në lindjen e diellit të së martës, më 9 Dhul Hixhe, para se të nisen drejt fushave të gjera të Arafatit për të kryer ritin e qëndrimit në Arafat. Pelegrinëve u rekomandohet që në Mina të falin namazet e drekës, ikindisë, akshamit, jacisë dhe sabahut, duke shkurtuar namazet me katër rekate, por pa i bashkuar ato.

Me kalimin e natës së të dielës, të gjitha rrugët dhe autostradat që çojnë drejt fushave të gjera të Minas, të vendosura shtatë kilometra në verilindje të Xhamisë së Madhe, u mbushën me pelegrinë, të cilët shkonin me automjete ose në këmbë drejt vendit të shenjtë, ku do të qëndrojnë të hënën në një nga qytetet më të mëdha të tendave në botë.
Këndimi i telbijes jehoi në të gjithë luginën e Minas, si dhe në rrugët që çojnë drejt qytetit të tendave, ndërsa pelegrinët vërshonin drejt luginës duke lavdëruar dhe madhëruar Zotin, në një atmosferë shpirtërore dhe besimi. Qindra mijëra pelegrinë vendas iu bashkuan më shumë se 1.5 milionë pelegrinëve të huaj në kryerjen e Haxhit të këtij viti. Pelegrinët që mbërritën në Mekë të dielën kryen Tavafin e Kudumit, Tavafin e Mbërritjes, një nga ritet e detyrueshme të Haxhit, përpara se të niseshin drejt qytetit të gjerë të tendave në Mina.

Ministria Saudite e Haxhit dhe Umres njoftoi të dielën se janë përfunduar të gjitha përgatitjet në terren dhe operacionale për transportimin e pelegrinëve drejt qytetit të tendave në Mina. Ministria ka zbatuar një sistem të integruar për organizimin e lëvizjes së pelegrinëve drejt kampeve të tyre dhe për monitorimin e cilësisë së shërbimeve të ofruara në vendet e shenjta, në koordinim me autoritetet përkatëse.

Përpjekjet e ministrisë përfshijnë mbikëqyrjen e lëvizjes së pelegrinëve nga vendbanimet dhe qendrat e mikpritjes drejt Minas, garantimin e qasjes së lehtë në kampe, ofrimin e shërbimeve udhëzuese dhe ndërgjegjësuese, si dhe ndihmën për pelegrinët që të arrijnë në vendet e tyre të caktuara, në përputhje me planet e miratuara operacionale për sezonin e Haxhit 2026.

Në koordinim me autoritetet përkatëse, ministria ka përfunduar gjithashtu gatishmërinë operacionale të shërbimeve të akomodimit, ushqimit dhe transportit brenda Minas, duke forcuar masat e monitorimit në terren për të identifikuar dhe trajtuar menjëherë çdo problem. Këto përpjekje kontribuojnë në përmirësimin e cilësisë së shërbimeve gjatë fazave fillestare të qëndrimit të pelegrinëve në vendet e shenjta.

Kujtojmë që në haxhin e sivjetëm marrinë pjesë edhe mijëra besimtarë nga Kosova, Maqedonia dhe Shqipëria.

Hfz. Mehas Alija

Të dashur besimtarë, vëllezër dhe motra në islam!

Jemi në ditë të mëdha, ditë në të cilat zemra e besimtarit duhet të zgjohet më shumë se zakonisht. Po afrohet Kurban-Bajrami, kjo festë e madhe e sakrificës, festa e besimit, festa e afërsisë me Allahun dhe me njeriun.

Kurbani nuk është vetëm një traditë apo ibadet. Ai nuk është vetëm një therje e një kafshe. Sepse Allahu nuk ka nevojë për mishin tonë e as për gjakun tonë. Allahu dëshiron zemrën tonë. Allahu dëshiron sinqeritetin tonë. Dëshiron që njeriu të mësojë se nuk mund ta dojë Allahun pa e mposhtur egoizmin brenda vetes; pa i thyer ata zotra të remë në zemrën e tij.

Allahu i Madhërishëm thotë në Kur’anin famëlartë: “Tek Allahu nuk arrin as mishi, as gjaku i tyre, por te Ai arrin devotshmëria juaj.” (Haxh, 37).

Pejgamberi a.s. në hadith thotë: “Nuk ka vepër më të dashur tek Allahu në ditën e Kurbanit sesa derdhja e gjakut të kurbanit. Ai do të vijë në Ditën e Kiametit me brirët, qimet dhe thundrat e tij, dhe gjaku i tij arrin tek Allahu para se të bjerë në tokë. Prandaj bëjeni kurbanin me zemër të mirë.” (Imam Tirmidhiu).

Prandaj historia e Ibrahimit a.s. nuk është histori e thikës, por është një histori e besimit, e imanit të vërtetë. Nuk është histori e humbjes, por histori e dorëzimit tek Allahu. Ibrahimi a.s. na mëson se njeriu bëhet i madh, jo atëherë kur merr shumë nga kjo botë, por kur është i gatshëm të sakrifikojë dhe të japë për hir të Allahut.

Të nderuar xhematlinj!

Bota jonë sot ka shumë zhurmë, por pak mëshirë. Ka shumë pasuri, por pak bereqet. Ka shumë njerëz që flasin për paqe, por pak zemra që ndiejnë dhimbjen e tjetrit. Pikërisht këtu vjen mesazhi i Kurbanit: që besimtari të mos jetojë vetëm për veten e tij.

Pejgamberi alejhis-selam na mësoi se besimtari i vërtetë nuk fle i ngopur kur fqinji i tij është i uritur. Po, vallë, si jeton ai kur prindi i tij është i uritur, kur ai ka mungesë dashurie dhe përkrahjeje, kur vëllai dhe motra e tij jetojnë në mjerim e vërfëri? Ndoshta një copë mish, një buzëqeshje, një vizitë apo një dorë ndihme mund të bëhet shkak për mëshirën e Allahut ndaj nesh.

Kur e ndan kafshatën me të varfrin, ti nuk po i jep atij vetëm mish, por po i jep dinjitet dhe shpresë. Kur troket në derën e një jetimi, ti nuk po i jep vetëm sadaka, por po e gezon një zemër të pikëlluar. Dhe ndoshta, pikërisht duaja e një njeriu të harruar nga bota, bëhet shkak që Allahu të të hapë dyert e mëshirës dhe të ndihmës.

Vëllezër të dashur!

Dita e Arafatit po afrohet. Është dita kur miliona haxhinj qëndrojnë para Allahut me lot në sy dhe me zemra të thyera. Arafati na kujton se njeriu, pa marrë parasysh pozitën apo pasurinë, në fund qëndron i vetëm para Allahut. Dhe lumturia e vërtetë nuk është të kesh shumë në duar, por të kesh paqe në zemër.

Prandaj, le ta presim festën e Bajramit me pendim, me falje dhe me pajtim. Le t’i pastrojmë zemrat nga urrejtja, gjuhët nga përgojimi dhe shtëpitë tona nga ftohtësia mes njëri-tjetrit.

Mos t’i harrojmë edhe tekbiret e teshrikut, sepse ato janë zëri i teuhidit në këto ditë të bekuara:

“Allahu Ekber, Allahu Ekber, la ilahe il-lAllahu ëallahu Ekber, Allahu Ekber ue lil-lahil hamd.”

Allahu na bëftë prej atyre që e kuptojnë urtësinë e Kurbanit, që sakrifikojnë për të vërtetën, që ndajnë me të tjerët dhe që e takojnë Bajramin me zemër të pastër.

Amin.

(Hutbeja e xhumasë, e mbajtur në xhaminë El-Hidaje në St.Gallen, më 22.05.2026)

(Islampress)

“Robi Im, ti dëshiron një gjë, Unë dua një tjetër, dhe gjithmonë do të ndodhë ashtu siç dua Unë. Nëse i dorëzohesh asaj që Unë dua, Unë do të ta jap edhe atë që ti dëshiron. Por, nëse nuk i nënshtrohesh caktimit Tim, do të lodhesh duke kërkuar atë që ti dëshiron, e megjithatë do të ndodhë vetëm ashtu siç dua Unë.” – thotë Allahu i Lartësuar në një hadith kudsij.

Edhe pse shumë njerëz nga mbarë bota, nga të gjitha anët e largëta – min kulli fexhxhin amik – kanë dëshiruar ta kryejnë haxhillëkun, vullneti i Allahut është ndryshe. Përveç një pakice të vogël, askush nuk do të mund ta përmbushë këtë detyrë as këtë vit. Për ne, edhe për shumë pasues të të Dërguarit (savs), ky bajram, për fat të keq, nuk do të jetë edhe bajram i haxhillëkut, por vetëm bajram i kurbanit.

Kurbani është flijim që na afron tek Allahu, por edhe çdo vepër e mirë bën të njëjtën gjë. Çdo vepër e mirë na pasuron për takimin me Krijuesin, na furnizon me begati dhe na afron tek mëshira e Tij dhe kënaqësia e Tij.

Pavarësisht dëshirave tona, pavarësisht nijetit tonë, gjithçka është ashtu siç do Allahu, dhe Ai këtë vit ka dashur që të mos ketë rrugë të hapur e të sigurt që të shkohet musafir tek Ai dhe i Dërguari i Tij. Edhe pse haxhillëku nuk mund të kryhet, ata që edhe vitin e kaluar edhe këtë vit kishin bërë nijet të fortë për ta veshur ihramin, e edhe ata që nuk e kanë detyrë, të gjithë nga ritet e haxhillëkut mund dhe duhet të nxjerrin mesazh, frymëzim dhe mësim.

Allahu i Madhëruar thotë: “Allahu e ka bërë Qabenë, Shtëpinë e Shenjtë, vend jetësimi për njerëzimin.” (El-Ma’ide, 97)

Ritet e haxhillëkut, përsiatja mbi thelbin e tyre dhe kuptimi i mesazhit që ato mbartin, mund të na ringjallin dhe të na forcojnë në udhën e së Vërtetës.

Farz i haxhillëkut është Ihrami. Kur vishet ihrami, njeriu quhet muhrim, që do të thotë njeri nën ndalim. Është e vërtetë – e dinë këtë ata që e kanë kryer haxhillëkun – se ihrami na vendos në gjendje të veçantë dhe na imponon ndalime të shumta, por ne nuk jemi vetëm gjatë ihramit të detyruar të largohemi nga gjynahet. Në çdo ditë të jetës sonë jemi të obliguar ta dëgjojmë dhe ta jetojmë mesazhin hyjnor që na urdhëron të shmangemi nga mëkatet dhe që, siç thotë i Dërguari (savs), devotshmërinë ta vërtetojmë duke u larguar prej tyre. Muhrimi nuk guxon të bëjë atë që në gjendjen jashtë ihramit është e lejueshme: nuk guxon të përdorë parfum, të rruhet, t’i presë thonjtë, t’i shqetësojë bimët apo kafshët, as nuk guxon të ketë mbi trup gjë tjetër përveç rrobave të ihramit. Kjo gjendje e ihramit i flet qartë njeriut dhe ia përcjell një mesazh të prerë: do të vijë një ditë kur njeriu nuk do të ketë me vete asgjë tjetër përveç veprave që ka bërë. Atë ditë nuk do të mund të krehesh, as të rruhesh, as të parfumohesh, por nëse je i furnizuar me vepra të mira, do të jesh i bukur dhe me aromë të këndshme; melekët dhe të gjithë banorët e qiejve dhe të Tokës do të gëzohen për shpirtin tënd që do ta mbajë aromën e mirë të devotshmërisë.
Edhe pse këtë vit askush nga ne nuk do ta veshë ihram, të gjithë, pa përjashtim, duke i pritur ditët e bajramit, mund ta kujtojmë qefinin, largimin nga kjo botë, dhe ta kuptojmë se atë ditë nuk do të ketë rëndësi kush ke qenë apo çfarë ke pasur, por çfarë ke bërë dhe në çfarë ke besuar.

Farz i haxhillëkutt është edhe Tavafi. Nuk është e domosdoshme ta shohësh Qaben, as të rrotullohesh rreth saj – të bësh tavaf – për ta kuptuar se gjithçka lëviz, se gjithçka i bindet Allahut, se gjithçka e madhëron Atë dhe se gjithçka, përveç Krijuesit, ka fillim dhe mbarim. Nuk është e domosdoshme ta bësh tavafin në shtatë rrotullime që ta kuptosh se jemi nxjerrë nga dheu, se aty ushqehemi dhe se në tokë do të kthehemi; dhe se, në të vërtetë, jeta jonë në këtë botë është një rreth që patjetër mbyllet atje ku ka filluar. Ne jemi nxjerrë nga dheu dhe në të do të kthehemi. Midis ardhjes dhe kthimit tonë, midis krijimit nga dheu dhe rikthimit në të, jeta jonë duhet të jetë plot adhurim, sepse: “Xhinët dhe njerëzit i kam krijuar vetëm që të Më bëjnë ibadet.” (Edh-Dharijat, 56) Edhe pse këtë vit askush prej nesh nuk do ta përshëndesë Qabenë me tavaf, të gjithë ne mund dhe duhet të kuptojmë se, duke ecur mbi tokë, ne duhet ta jetojmë adhurimin ndaj Allahut, në mënyrë që, kur të pyetemi “Ku është kibla jote?” – të dimë të përgjigjemi.

Farz i haxhillëkut është edhe qëndrimi (vukuf). I Dërguari (savs) ka thënë: “Arafati është haxhillëk.” Në Arafat, Allahu i Lartësuar krenohet me të tubuarit atje dhe u thotë melekëve se do t’ua falë mëkatet, edhe sikur ato të jenë sa kokrrat e rërës së shkretëtirës. Nuk është e domosdoshme të arrish në Arafat që të çlirohesh nga gjynahet. Ka në mesin tonë, dhe kudo në ummet, shumë njerëz që nuk janë të obliguar të shkojnë atje, por që nuk janë lënë pa mundësinë e pendimit dhe pa shansin për t’u pastruar nga mëkatet. Allahu i Lartësuar thërret: “O ju që keni besuar! Kthehuni tek Allahu me një pendim të sinqertë!” (Et-Tahrim, 8) Ashtu si ata që kthehen nga haxhillëku që përpiqen të jetojnë të rilindur, sepse – nëse e kanë kryer ashtu siç duhet – kthehen si të porsalindur, ashtu duhet të jetë edhe pas pendimit të sinqertë. “Allahu e ka bërë Qabenë, Shtëpinë e Shenjtë, vend jetësimi për njerëzimin.” (El-Ma’ide, 97)

O Allahu i Lartësuar, forcoje hapin tonë në rrugën e ringjalljes sonë. Amin!

Hatib: Izet ef. Čamdžić

Përgatiti në shqip: Miftar Ajdini

(Islampress)

Jetojmë në një kohë përmbysjeje.

Në një kohë kur e jashtmja ngrihet mbi të brendshmen, forma mbi thelbin, materialja mbi shpirtëroren, dhe e përkohshmja mbi të përjetshmen. Njeriu i sotëm e njeh vlerën e pothuajse gjithçkaje, por kuptimin e pothuajse asgjëje. Ka mësuar ta pushtojë botën, por ka harruar ta pushtojë vetveten.

Kur’ani pikërisht për këtë paralajmëron kur thotë: “Ata dinë vetëm anën e jashtme të jetës së kësaj bote, ndërsa për botën tjetër janë të pakujdesshëm.” (Er-Rum, 7)

Njeriu sot është i rrethuar nga informacionet, por i larguar nga urtësia. I lidhur me teknologjinë, por i huaj për shpirtin e vet. Dhe prandaj shumë njerëz ndiejnë një zbrazëti të heshtur që asgjë e jashtme nuk mund ta mbushë.

Ajo që do të them tani, për disa do të tingëllojë e pazakontë, për të tjerë e tepruar, e për disa si diçka që e kanë ndier gjithmonë thellë, por kurrë nuk kanë arritur ta thonë.

Ndoshta mashtrimi më i madh i njeriut modern është bindja se ai është vetëm trup, pra një organizëm biologjik që ka lindur rastësisht dhe që një ditë thjesht do të zhduket.

Por botëkuptimi islam fillon krejt ndryshe.

Njeriu nuk është vetëm trup që posedon një shpirt.
Njeriu është shpirti të cilit përkohësisht i është dhënë një trup.
Trupi i përket tokës.
Shpirti i përket përjetësisë.

Kur’ani thotë: “Dhe kur t’i jap formë dhe t’i fryj prej Shpirtit Tim…” (El-Hixhr, 29)

Ky ajet zbulon një nga të vërtetat më të thella të ekzistencës njerëzore: njeriu nuk është vetëm materie. Në të ekziston diçka e lartë, diçka që nuk është prej kësaj bote — fryma hyjnore e jetës me të cilën është pajisur njeriu.

Kjo nuk do të thotë se njeriu është hyjni, por se prejardhja e tij nuk është vetëm tokësore. Në të ekziston fitra — natyra fillestare, e paprishur, që e njeh të Vërtetën, që mallëngjehet për kuptim, që e di intuitivisht se është krijuar për diçka më shumë se sa thjesht mbijetesa.

Kur’ani thotë: “Prandaj drejtoje fytyrën tënde nga feja, si besimtar i vërtetë — drejt natyrës së All-llahut, sipas së cilës Ai i krijoi njerëzit. Nuk ka ndryshim në krijimin e All-llahut.” (Er-Rum, 30)

Fitra është kujtesa e brendshme e shpirtit për Burimin e tij.

Prandaj njeriu, edhe kur humbet në materializëm, pushtet, hedonizëm apo egoizëm, kurrë nuk arrin ta shuajë plotësisht pyetjen që e ndjek nga brenda: Kush jam në të vërtetë?

Sepse shpirti mban mend atë që mendja harron.

Kur’ani na kujton se para ardhjes në këtë botë, shpirti tashmë e kishte dëshmuar të vërtetën: “Dhe kur Zoti yt nxori nga shpinat e bijve të Ademit pasardhësit e tyre dhe i bëri të dëshmojnë kundër vetvetes: ‘A nuk jam Unë Zoti juaj?’ — ata thanë: ‘Po, dëshmojmë.’” (El-A‘raf, 172)

Ndoshta pikërisht për këtë arsye e gjithë jeta njerëzore është në thelb një proces kujtese.

Jo fitimi i diçkaje të re, por kthimi te ajo që shpirti e ka ditur gjithmonë.

Bota moderne na mëson ta kërkojmë lumturinë jashtë vetes: në sukses, status, pasuri, njohje. Por shpirti nuk mund të ushqehet me atë me të cilën ushqehet egoja. Materialja mund ta kënaqë trupin, por nuk mund ta qetësojë zemrën.

Dhe zemra është vendi i takimit të njeriut me realitetin e tij shpirtëror.

Prandaj Kur’ani thotë: “Dhe zemrat, vërtet, qetësohen vetëm kur përmendet All-llahu.” (Er-Ra‘d, 28)

Ky nuk është vetëm një mesazh fetar — është një e vërtetë ekzistenciale.

Njeriu që është i shkëputur nga Krijuesi i tij mbetet i shkëputur edhe nga vetvetja.

Dhe prandaj njeriu i sotëm, pavarësisht përparimit teknologjik, bart kaq shumë shqetësim, ankth dhe zbrazëti të brendshme. Sepse qytetërimi e ka zhvilluar botën e jashtme, por e ka neglizhuar botën e brendshme.

Islami nuk e mohon trupin, materien apo dunjanë. Por i kthen në vendin e tyre të duhur. Trupi është mjet, jo identitet. Dunjaja është stacion i përkohshëm, jo destinacioni përfundimtar.

Kur’ani thotë: “Jeta e kësaj bote nuk është gjë tjetër veçse lojë dhe argëtim, ndërsa jeta e vërtetë është, me të vërtetë, në botën tjetër.” (El-‘Ankebut, 64)

Kjo nuk do të thotë të ikësh nga jeta, por ta shohësh atë drejt.

Zgjimi nuk është refuzim i botës.
Zgjimi është çlirimi nga iluzioni se kjo botë është gjithçka që ekziston.

Kur njeriu e harron natyrën e tij shpirtërore, atëherë bëhet rob i forcave të jashtme: mendimit të njerëzve të tjerë, frikës, lakmisë, pasioneve, sistemeve, egos. Por kur kthehet te Burimi i tij, atëherë kthehet te liria e brendshme.

Kur’ani pikërisht këtë e përshkruan: “Atij që largohet nga Unë, jeta do t’i jetë e vështirë…” (Ta-Ha, 124)

Ndërsa nga ana tjetër: “Ai që bën mirë, qoftë mashkull apo femër, dhe është besimtar — Ne do t’i japim një jetë të bukur.” (En-Nahl, 97)

Liria e vërtetë nuk është të bësh gjithçka që dëshiron.
Liria e vërtetë është të mos jesh rob i asgjëje përveç së Vërtetës.

Dhe pikërisht aty fillon zgjimi.

Jo në ideologji.
Jo në ego.
Jo në ndjenjën e superioritetit.
Por në njohjen e përulur të thelbit të vet.

Njeriu nuk është qendra e universit.
Por nuk është as rastësi e parëndësishme.

Ai është një qenie të cilës i është besuar amaneti i vetëdijes, lirisë dhe përgjegjësisë.

Kur’ani thotë: “Ne ua ofruam amanetin qiejve, Tokës dhe maleve, por ata u frikësuan dhe nuk e morën përsipër, ndërsa njeriu e mori përsipër…” (El-Ahzab, 72)

Kjo është madhështia dhe barra e ekzistencës njerëzore.

Te njeriu ekziston aftësia për t’u ngritur mbi egon e vet, për ta njohur të Vërtetën, për të dashur, për të qenë i mëshirshëm, i drejtë dhe i vetëdijshëm për Zotin. Por ekziston edhe mundësia që të bjerë më poshtë se pasionet e veta.

Prandaj, beteja më e madhe është ajo e brendshme.

Beteja midis shpirtit që kujton dhe egos që harron.

Midis dritës dhe errësirës brenda nesh.

Dhe ndoshta kriza më e madhe e kohës sonë është pikërisht harresa shpirtërore (gafleti). Një qytetërim që ka zotëruar atomin, por ka humbur kontaktin me shpirtin. Njerëz që dinë si të jetojnë më gjatë, por nuk dinë pse jetojnë.

Dhe Kur’ani vazhdimisht na kthen te kjo e vërtetë thelbësore: “Dhe mos u bëni si ata që e harruan All-llahun, e Ai bëri që ata ta harrojnë vetveten.” (El-Hashr, 19)

Harresa e Zotit shpie në harresën e thelbit të vetvetes. Ndërsa përkujtimi i Zotit në kthimin te vetja.

Prandaj zgjimi nuk është diçka që vjen nga jashtë.

Është kthim. Përkujtim. Kthim te fitra. Kthim te drita që ka qenë gjithmonë në njeriun.

Nën zhurmën e botës. Nën frikën. Nën egon. Nën të gjitha identitetet që kemi grumbulluar.

Ti nuk je vetëm një trup që do të zhduket.

Ti je një shpirt të cilit i është dhënë jeta për ta njohur Zotin e tij, për ta pastruar zemrën e vet dhe për t’u kthyer te Burimi prej të cilit ka ardhur.

“O shpirt i qetësuar, kthehu te Zoti yt i kënaqur, e edhe Ai me ty i kënaqur.” (El-Fexhr, 27–28)

Dhe ndoshta pikërisht ky është zgjimi përfundimtar: Të mos bëhesh diçka e re, por të kthehesh tek ajo që ke qenë gjithmonë.

Mustafa Cerić

Përkthim,
[Islampress.ch]

Elfete Sinanaj

Ne jetojmë mes fjalëve. Zgjohemi me to. Rritemi me to. Formohemi prej tyre. Një “ti nuk mjafton”, mund të bëhet zëri i brendshëm i dikujt. Një “unë besoj në ty”, mund të bëhet forca që të ngre nga rrëzimi. Fjala nuk është ajër që kalon, ajo është farë. Dhe çdo farë mbin diku në mendje, në zemër, në karakter.

Këtë e shohim çdo ditë në jetën tonë. Një prind që i thotë fëmijës “ti mundesh”, i ndër­­ton atij vetëbesim për vite të tëra. Një bash­­këshort që përdor fjalë të mira në shtëpi, krijon qetësi dhe siguri emocionale. Një fjalë e mirë në vendin e punës, mund ta ndryshojë krejt atmosferën e ditës. Po ashtu, një koment i ashpër apo nënvlerësues, mund të mbetet në mendjen e dikujt shumë më gjatë sesa e ima­­gjinojmë.

Sot shkenca e vërteton atë që zemra e ka ditur gjithmonë: fjala ndryshon trurin, prek trupin dhe formëson identitetin. Islami e thekson këtë me përgjegjësi të plotë. Çdo fjalë ka peshë, çdo fjalë llogaritet dhe çdo fjalë është dëshmi për ose kundër nesh. Islami e trajton fjalën si amanet.

Pejgamberi a.s., ka thënë: “Fjala e mirë është sadaka.” Po ashtu, buzëqeshja jote në fytyrën e vëllait tënd është sadaka.

Kjo na tregon se Allahu nuk e ka kufizuar sadakanë vetëm në pasuri, por e ka bërë edhe buzëqeshjen dhe fjalën e mirë sadaka. Ne shpesh mendojmë se ndryshimi fillon me veprime të mëdha, por në fakt ndryshimet mund të fillojnë edhe me diçka shumë të thjeshtë, me mënyrën si flasim.

Realiteti që po përjeton ymeti mysliman në këto njëqind vitet e fundit është një realitet i hidhur. Për shkak të gjendjes së përgjithshme dhe sëmundjeve sociale të akumuluara, kemi shumë të rinj që ndihen të pashpresë, të dëshpëruar, të stresuar dhe pesimistë. Madje, kemi filluar të humbasim besimin edhe në vetvete.

Për ta përballuar këtë gjendje, Islami nuk ka sjellë vetëm adhurime individuale, por edhe mekanizma të fuqishëm, që forcojnë lidhjet ndërmjet njerëzve. Me qëllim që të forcohen lidhjet ndërmjet myslimanëve, Allahu ka bërë namazin me xhemat pesë herë në ditë, ku myslimanët falen së bashku në xhami. Një herë në javë është obligim që myslimanët e një lagjeje të bashkohen dhe të falin namazin e xhumasë.

Nëse një mysliman hyn në xhami dhe e gjen rreshtin të mbushur, nuk i lejohet të falet i vetëm në rresht, ai duhet të tërheqë dikë që të falen bashkë. Po ashtu, nuk lejohet të falen dy xhemate në të njëjtën kohë, me qëllim që të mos krijohet atmosferë përçarjeje.

Ramazani është një obligim për tridhjetë ditë rresht, ku i gjithë ymeti mysliman agjëron, nis ushqimin bashkë dhe e ndërpret atë sikur të ishte një familje e vetme. Ndërsa haxhi është momenti kur myslimanët takohen dhe bashkohen, të gjitha lëvizjet e tyre bëhen në të njëjtën kohë dhe veshja e tyre është e njëjtë.

Të gjitha këto veprime që Zoti i ka caktuar për robërit e Tij na bëjnë një trup të vetëm, të bashkuar dhe të pandashëm. Ashtu siç ka thënë Pejgamberi a.s.: “Shembulli i besimtarëve në dashurinë, mëshirën dhe dhembshurinë mes tyre, është si një trup i vetëm, kur një pjesë e tij sëmuret, i gjithë trupi reagon.”

Kjo lidhje nuk ndërtohet vetëm me prezencë fizike, por edhe me mënyrën si mendojmë për njëri-tjetrin. Islami na mëson të kemi mendim të mirë për tjetrin (husn edh dhann). Sa herë që dëgjojmë diçka për dikë, apo shohim një veprim që mund të keqkuptohet, ne kemi zgjedhjen: ta interpretojmë në mënyrë negative apo ta justifikojmë me të mirë. Kjo zgjedhje ndikon drejtpërdrejt në fjalët që përdorim dhe në marrëdhëniet që ndërtojmë.

Edhe studimet psikologjike e mbështesin këtë realitet. Ato tregojnë se njerëzit që jetojnë në komunitete me mbështetje ndaj njëri-tjetrit kanë më pak stres dhe më pak sëmundje. Në të kundërt, rritet rreziku për depresion dhe probleme fizike. Kjo tregon se uniteti dhe kujdesi për njëri-tjetrin nuk është vetëm çështje fetare, por edhe nevojë biologjike dhe psikologjike.

Megjithatë, sot jemi të bombarduar nga kritika të vazh­­dueshme. Kjo nuk ka lidhje vetëm me të qenit konsumator, por është bërë pjesë e kulturës sonë. Na pëlqen të kritikojmë mësuesin, ligjëruesin, kolegët. Nuk ka rëndësi se kë, por kjo dukuri është bërë trend.

Kjo vihet re sidomos në përditshmëri në rrjete sociale, në biseda mes miqsh, madje edhe brenda familjes. Shpesh reagimi ynë i parë është kritika, e jo mirëkuptimi. Në vend që të pyesim çfarë ka dashur të thotë, ne nxitojmë të gjykojmë. Në vend që të arsyetojmë, ne etiketojmë.

Nëse i shikojmë komentet sot, pjesa më e madhe vetëm kritikojnë dhe e shikojnë tjetrin me syrin kritik. Ky është një reagim i zakonshëm, por nuk duhet të lejohet. Secili ka të drejtë të ketë mendimin e vet, sepse të gjithë kemi përvojat dhe perspektivat tona. Të mendosh ndryshe nuk do të thotë se je më pak i rëndësishëm, apo se je armiku i dikujt dhe nuk ke vlerë. Përkundrazi, respektimi i mendimeve të ndryshme është baza e një shoqërie të shëndetshme. Kur nënvlerësojmë dikë, ne humbasim mundësinë për të bashkëpunuar dhe për të kuptuar më mirë njëri-tjetrin. Liria e shprehjes është the­­meli i respektit në marrëdhënie shoqërore, dhe çdo in­­divid duhet të ndihet i lirë të flasë pa frikë nga tallja ose kritika e padrejtë. Duke dëgjuar dhe vlerësuar mendime të ndryshme, ne krijojmë një ambient ku secili ndihet i res­­pektuar dhe ku mund të rriten ide të reja dhe ta përmirësojnë jetën tonë të përbashkët. Çdo njeri dëshiron ndryshim për të mirën dhe përparimin e ymetit mysliman. Por, ndryshimi i vërtetë fillon nga vetja. Kur secili prej nesh përmirëson veten, atëherë forcohet edhe shoqëria.

Në këtë drejtim, edhe shkenca na jep një pasqyrë të qartë

Fjalët negative rrisin:
• kortizolin (hormoni i stresit),
• aktivitetin e amigdalës,
• reagimin “fight or flight”.

Fjalët pozitive, përkundrazi, nxisin:
• dopaminën (motivimin),
• oksitocinën (ndjenjën e lidhjes),
• uljen e stresit.

Kjo do të thotë se fjala ndërton ose shkatërron jo vetëm psikikën, por edhe balancën biokimike të trupit. Pra, para se të ndërtojmë shoqërinë, ne ndërtojmë fjalinë. Dhe para se të shërojmë dikë tjetër, ne duhet ta shërojmë gjuhën tonë.

Psikologjia sociale thotë sot se njerëzit kanë nevojë për lidhje të ngushta me të tjerët për të ndjerë siguri. Takimi me njerëzit dhe ndihma reciproke e ulin stresin dhe depresionin.

Megjithatë, shumë prej nesh mendojnë se një fjalë jona, një ndërhyrje apo një akt, nuk mund ta ndryshojë realitetin, prandaj i bashkohemi karvanit. Edhe pse ndoshta nuk ndryshon gjithçka, prej nesh kërkohet të jemi pozitivë dhe aktivë. Kjo fillon me gjëra shumë të vogla, me një përshëndetje më të ngrohtë, me një mesazh inkurajues, me një falje kur gabojmë, me një koment që ndërton dhe jo që rrëzon. Ndonjëherë, mjafton të ndalemi dhe të mendojmë, nëse unë do të isha në vendin e tij, si do të doja të më flisnin.

Ndryshimi që kërkojmë në shoqëri nuk fillon me zhurmë, por me vetëdije. Nuk fillon me të tjerët, por me ne. Fjala jonë është një nga mjetet më të fuqishme që kemi, ajo mund të shërojë ose të lëndojë, të bashkojë ose të ndajë, të japë shpresë ose ta shuajë atë. Prandaj, para se të kërkojmë një botë më të mirë, le të fillojmë me një gjë të thjeshtë, por të thellë, ta përmirësojmë fjalën tonë dhe mendimin tonë për tjetrin. Sepse një shoqëri e shëndetshme ndërtohet nga njerëz që flasin me mirësi, mendojnë me drejtësi dhe veprojnë me përgjegjësi.

Omeri r.a., ka thënë: “Nëse veprohen punët e liga, por në fshehësi, ato dëmtojnë vepruesin, por nëse veprohen haptazi dhe njerëzit nuk reagojnë që të ndryshojnë, ato dëmtojnë gjithë shoqërinë. Kur individi bëhet më i mirë, ai ndikon pozitivisht te të tjerët, kur përmirësohen individët përmirësohet shoqëria. Dhe vetëm atëherë, ndryshon edhe gjendja e një populli.”

Allahu xh.sh., thotë: “Allahu nuk e ndryshon gjendjen e një populli derisa ata ta ndryshojnë vetveten.” (Er Rad, 11).

Ndryshimi i vërtetë nuk nis nga jashtë, por nga brenda njeriut. Çdo përmirësim personal në mendim, sjellje dhe vepra reflektohet natyrshëm në rrethin shoqëror. Kur individi bëhet më i mirë, ai ndikon pozitivisht te të tjerët, kur përmirësohen individët, përmirësohet shoqëria. Dhe vetëm atëherë, ndryshon edhe gjendja e një populli.

Nëse duam një shoqëri më të mirë, nuk fillojmë me ndryshimin e botës. Fillojmë me ndryshimin e një fjale. Ndoshta nuk mund ta ndryshojmë botën menjëherë, por secili prej nesh mund ta ndryshojë fjalën e tij. Dhe kur ndryshon fjala, ndryshon edhe zemra.

(Islampress)

Edhepse 24-vjeçari nga Kosova kishte në pasaportë një vizë të rregullt amerikane, të lëshuar nga Ambasada e SHBA në Prishtinë, burime të “Ma Shqip” pranë emigracionit në Boston bëjnë me dije se ai është marrë në pyetje nga oficerët e kontrollit kufitar dhe më pas i është refuzuar hyrja në territorin amerikan. Deri tani nuk është bërë publike arsyeja zyrtare e këtij vendimi.

Lajmi është konfirmuar më pas edhe nga vetë qendra islame që e kishte ftuar në SHBA. Në një reagim në rrjetet sociale, “Al Huda Community Center”, qendër islame në Chelsea të Bostonit, njoftoi anulimin e aktivitetit që ishte planifikuar për mbrëmjen e së dielës.

Në postimin e parë të publikuar rreth orës 12:30 me orën lokale në SHBA, qendra shkruante: “Për shkak të rrethanave të paparashikuara, Qari Egzon nuk u lejua të hynte në SHBA, pavarësisht se kishte një vizë të vlefshme. Si pasojë, turi në SHBA është anuluar për momentin. E vlerësojmë mirëkuptimin dhe lutjet tuaja gjatë kësaj kohe.”