Rikthimi i fuqishëm i Ervin Hatibit me vargje brilante mbi protestën

Ervin Hatibi, një emër i bujshëm i letrave shqipe në vitet ’90-‘2000, si poet e publicist brilant, është rikthyer sërish me famën e tij të munguar nga distanca me jetën publike shqiptare pas një zhvendosjeje jashtë Shqipërisë për mbi 15 vite, duke i dedikuar zhvillimeve më të fundit një krijim poetik me një mesazh mbështetës ndaj protestave të fuqishme anti-Rama.

Siç e ka komentuar politilogu Adri Nurellari, “në poezinë e re të Ervin Hatibit, lebra është stigma që pushteti iu vë kundërshtarëve të tij, ndërsa puthja e poetit është akti i guximit për t’u solidarizuar me ata që të tjerët i braktisin”.

Dhe duhet kujtuar fakti se Rama dikur e kishte ndër të preferuarit e tij fogurën dhe talentin e Ervin Hatibit.

Kush do vjersha të buk’ra, le të shkojë te makina

po makina s’ta ngjit dot lebrën

Është zilja: poezi është tringëllim’ e ziles tek ngjeth përreth, kur

hap pas hapi lebrozin përndjek

Pa puthe po deshe! Poet është veç kush druhet të puthë

nga frika mos i zbulon kush sekretin

Me zilen në qafë, fytyrën mbuluar, dëgjon nga larg si siguron njerëzit

E digjet t’i puthë, ai zjarr e mban, se kjo është dashuria

jo puthja që pranoi Mesia

Pse kjo puthje damkos, fut në burg, nxjerr mjekra te gratë ajo puthje

Prandaj dhe nuk puth, ajo prekje plagos, prandaj puth veç

lebrozë, që infektojnë, e zilet bëjn’ kor

Prandaj puth nga larg, me tingull, puth tinguj

Puth asfaltin ku ra një pikë gjak i Evës

Tring! Puth asfaltin lotsjellës ku ra në betejë

trup’ i plagosur i Muhamedit

Puth shkopat e fshehur nën gomë, puth shkopinjtë që krijojnë

armata shenjtorësh, një çetë me engjëj

qoftë dhe prej hajdutësh të vegjël gazmorë

mes flakësh, horizontvjedhur

Puth nëpër rërë vijën e gjatë që gërmoi heqja zvarrë e Edit

Subashit, zëshuar, pa ndjenja, krijonte

me trup vijë fronti buzë detit

E ndau ajo vijë poshtërimi përgjysëm komplet historinë e vendit

Ashtu pastaj vrasësin e Patroklit të shkretë tërhiqnin

para se t’i digjnin

Ashtu qe poezia, zilja që shtypej nën një trup torturuar

nofullshtrënguar, zilja që kumboi mërinë brenda teje