“Më ndihmove të jetoja”, publikohen letrat e panjohura të Oriana Fallacit, 20 vjet pas vdekjes së saj

Njëzet vjet pas vdekjes së gazetares dhe shkrimtares së njohur italiane, Oriana Fallaci, do të publikohen për herë të parë letrat e saj të panjohura me Monsinjor Rino Fisichella.

Libri me titull “Forca e Pasionit – Letra për Monsinjor Fisichellën”, që del në qarkullim më 8 shtator, përmbledh korrespondencën e zhvilluar gjatë vitit të fundit të jetës së Fallacit, kur ajo ishte rëndë e sëmurë dhe jetonte në Nju Jork.

“Nuk të kam shkruar për njëqind vjet, i dashur. Shumë, shumë i dashur. Deri tani, edhe ndërrimi i shiritit në këtë makinë është bërë një sipërmarrje e mundimshme. Çdo gjë luhatet në një mjegull, dhe madje edhe të qëndruarit ulur më bën të mbetem pa frymë, po mbytem. Sikur të mos mjaftonte kjo, çdo ditë ndodh diçka që më grabit veten, dhe kur dal nga kjo traumë e re, shembet në shtrat si një dem thertoreje. Po të shkruaj atje. Por vetëm në mendimet e mia”, shkruan Fallaci të martën, më 2 maj 2006, nga Nju Jorku.

Në letrat e saj, Fallaci rrëfen vuajtjet fizike, betejën me sëmundjen dhe lidhjen e veçantë shpirtërore me Fisichellën, të cilin e falënderon për mbështetjen që i dha në momentet më të vështira.

“Ishte pranverë, mbaj mend, kur të shkrova për të të falënderuar për intervistën që dhe për mua dhe Papën. Isha shumë e sëmurë. Por me letrat dhe telefonatat e tua, më mbajte gjallë deri në verë. Dhe pastaj deri në vjeshtë. Dhe pastaj deri në dimër. Dhe pastaj deri në këtë pranverë… Jo, nuk i detyrohem asgjë rrezatimit dhe kimioterapisë. I detyrohem gjithçka asaj jave vere, atyre dy ditëve dimri, asaj dite e gjysmë në pranverë, pritjeve të pafundme por ngushëlluese, fjalëve të tua të shkruara, zërit tënd të bukur. Mirësisë sate. Je ti që më ndihmove të jetoja. Dhe tani, pasi më ndihmove të jetoja, më ndihmo të vdes,” shkroi ajo përsëri më 2 maj 2006, nga Nju Jorku.

Botimi sjell një anë më njerëzore dhe të brishtë të autores së famshme, e njohur për karakterin e saj të fortë dhe mendimin kritik. Përmes këtyre letrave, Fallaci shfaqet si një grua që, ndonëse e lidhur fort me arsyen dhe kulturën e saj, vazhdon të reflektojë mbi fenë, jetën dhe misterin e vdekjes.

Sipas Monsinjor Fisichellës, miqësia mes tyre ishte një lidhje e thellë shpirtërore, ndërsa ai e përshkruan Fallacin aq sa një grua të fortë dhe të vendosur, por edhe një fëmijë të pambrojtur që kërkonte vetëm dikë t’i mbante dorën.

Në këto faqe, shfaqet portreti i një Fallaci të lirë, kokëfortë dhe gjithmonë kurioze, e cila, ndërsa krenare për kulturën e saj dhe e lidhur me besnikëri me “perëndeshën e arsyes”, nuk heq dorë nga vënia në dyshim e besimit dhe misterit.

“Ti je një e fortë, inteligjente, e vendosur…” grua, por në fund mbetesh një fëmijë i pambrojtur që dëshiron vetëm që dikush t’i mbajë dorën”, shkroi Imzot Rino Fisichella.