E vërteta e njeriut përtej pasqyrës

O njeri,

Ti nuk je vetëm trupi që sheh në pasqyrë. Por nuk je as një thërrmijë Hyjnore, e pa trup, e humbur në botën materiale. Ti je krijesë e All-llahut: e trajtuar nga dheu, e gjallëruar nga shpirti, e pajisur me mend, e sprovuar me liri, e ngarkuar me emanet dhe e përcaktuar për t’u kthyer te Krijuesi yt.

Nuk je vetëm ajo që shkruhet në biografinë tënde. Ti je edhe ajo që ke bërë kur askush nuk po të shikonte; ajo që ke heshtur për të mos e lënduar tjetrin; ajo që ke falur; ajo për të cilën je penduar; ajo për të cilën ke shpresuar, kur të gjitha shenjat tregonin se nuk kishte më shpresë.

Trupi është veshja jote tokësore, por jo e gjithë e vërteta jote.

Biografia është gjurma e rrugës sate, por jo gjykimi përfundimtar për ty.

Emri është shenja me të cilën të njohin njerëzit, por All-llahu e njeh edhe atë që nuk e ke thënë kurrë.

Prandaj mos pyet vetëm: Si duket trupi im?

Pyet: Në çfarë gjendjeje është shpirti im?

Mos pyet vetëm: Çfarë kam fituar në jetë?

Pyet: Çfarë ka bërë jeta prej meje?

Mos pyet vetëm: Sa gjatë do ta kujtojnë njerëzit emrin tim?

Pyet: A do të thirret shpirti im me fjalët:

“E ti, o shpirt i qetë, kthehu te Zoti yt i kënaqur, dhe Ai i kënaqur me ty.”

Sepse trupi është prej dheu dhe në dhe kthehet. Ndërsa shpirti është amanet i All-llahut: me urdhrin e Tij vjen, me vullnetin e Tij jeton dhe tek Ai kthehet.

Pra, nuk është shpirti vetëm në trup. Trupi është në shpirt — sepse vetëm përmes shpirtit trupi jeton, ndien, zgjedh, beson, do dhe bëhet njeri. Dhe njeriu bëhet vërtet i vetvetes atëherë kur kupton se nuk është vetë burimi i tij, as qëllimi i tij, as përfundimi i tij, por krijesë e All-llahut në rrugën drejt All-llahut.

Autor: Mustafa Cerić 

Përkthim, 
[islampress.ch]