Historia e Golanit, shkurt dhe vetëm si kujtesë

Hafez al-Assad është ai që ia lëshoi ​​Golanin Izraelit, e madje ka edhe pretendime se ai e shiti atë.

Është dëgjuar të thuhet disa herë nga zyrtarë të lartë të regjimit të mëparshëm se heqja dorë nga Golani nuk ishte pasojë e pafuqisë, por një vendim strategjik që i shërbeu mbijetesës së regjimit.

Kthimi i Golanit dhe nënshkrimi i paqes do t’i impononte Assad-it një çmim të brendshëm: lirinë, pjesëmarrjen politike dhe ndarjen e pushtetit. Kjo është arsyeja pse ai zgjodhi ta mbante Golanin të pushtuar, në mënyrë që të kishte një justifikim të përhershëm për luftë dhe një gjendje të jashtëzakonshme.

Sa herë që sirianët kërkonin ndonjë të drejtë ose liri, përgjigjja e gatshme vinte: ne jemi në luftë dhe kjo është gjëja më e rëndësishme tani. Por historia ka një anë tjetër, edhe më të shëmtuar.

Shkrimtari francez Michel Sora, në librin e tij “Siria, shteti i egër”, i cili më vonë u vra nga regjimi i Assad-it, pohon se udhëheqja e partisë diskutoi çështjen e Golanit dhe arriti në përfundimin se nuk ishte ekonomikisht fitimprurëse.

Përdorimi i saj do t’i sillte Sirisë jo më shumë se një milion dollarë në vit, ndërsa Hafez al-Assad merrte më shumë se dy miliardë dollarë në vit nga Gjiri me pretekstin e mbështetjes së konfliktit me Izraelin.

Pyetja ishte e thjeshtë dhe e drejtpërdrejtë: çfarë është më e dobishme për regjimin? Kthimi i tokës që sjell vetëm një milion apo ta lëmë të zënë dhe të fitojmë miliarda në emër të lirimit të saj?