Kjo aleancë me puthadorët e tyre arabë dhe rezistenca palestineze përballë tyre

Presidenti amerikan Donald Trump do të hyjë në historinë politike jo vetëm për vendimet e tij kontraverse, por edhe për praktikën specifike retorike me të cilën ai ripërcaktoi metodën e komunikimit politik në kontekstin bashkëkohor. Diskursi i tij publik, i shënuar nga një seri e vazhdueshme deklaratash kontradiktore, është bërë një lloj spektakli: një përrua fjalësh pa logjikë të brendshme, por me një efekt të padiskutueshëm në vëmendjen e publikut.

Politika e Trump-it merr kështu skicat e një performance, në të cilën vija ndarëse midis një akti politik dhe një rituali narcisist pothuajse është fshirë. Dhe është pikërisht nga kjo vorbull që del paradoksi i stilit të tij politik: sa më pak kuptim, aq më shumë vëmendje. Prandaj, nuk është çudi që shumë gazetarë amerikanë e quajnë atë një “president pa vlera” – një njeri i fiksuar pas vetes dhe i dashuruar me jehonën e zërit të tij.

Nuk është çudi atëherë që Amerika po proteston kundër këtyre deklaratave të paartikuara që festojnë egon e një njeriu. Domethënë, protestat që u zhvilluan në Amerikë të shtunën e kaluar, me 19 tetor 2025, ishin aq masive, ndoshta më të mëdhatë në historinë e Shteteve të Bashkuara. Masat e amerikanëve mbanin pankarta dhe brohorisnin slogane plot zemërim kundër presidentit të tyre. Jo sepse e urrejnë atë si person, por sepse e njohin sëmundjen e të gjithë sistemit.

Pikërisht për këtë arsye, është e nevojshme të vëzhgohen trendet e politikës amerikano-sioniste, sepse protestat në Shtetet e Bashkuara nuk janë vetëm një reagim ndaj personalitetit të Donald Trump, por edhe një pasqyrim i një pakënaqësie më të thellë me rendin global në të cilin vendimet e Uashingtonit në mënyrë të pashmangshme jehojnë në Lindjen e Mesme, dhe veçanërisht në Gaza.

Dhe në Lindjen e Mesme, llogaritë ende nuk janë mbyllur dhe ndoshta nuk do të mbyllen së shpejti. Ekziston një libër gjaku dhe dhimbjeje midis popullit të Palestinës dhe pushtuesit sionist që nuk mund të mbyllet kaq lehtë.

Me gjasë, Rezistenca nuk do t’i lëshojë armët, sepse ato nuk janë simbol i agresionit, por një mjet rezistence dhe garancia e vetme e mbijetesës së një populli që nuk e pranon pushtimin. Hamasi ka pranuar lëshime të vështira në mënyrë që populli i Gazës të mund të pushojë të paktën për një kohë të shkurtër nga vuajtjet, uria, etja, vrasjet dhe dhuna e pamëshirshme sioniste.

Rezistenca, me vullnetin e Zotit, do të mbijetojë, sepse ekzistenca e tij ka tejkaluar prej kohësh dimensionin ushtarako-politik dhe është rritur në një simbol të kufirit moral të njerëzimit. I ka treguar botës se ekziston një pikë poshtë së cilës dinjiteti pushon së qeni dinjitet. Gaza sot është mishërimi i këtij kufiri: një vend ku dinjiteti merr formën e tij më të lartë dhe ku vdekja nuk është mohimi i jetës, por pohimi i saj përfundimtar.

Dhe ata që gërmuan varret e luftëtarëve të rezistencës nuk kanë zgjidhje tjetër veçse të varrosin shpresat dhe iluzionet e tyre në to.

Entiteti sionist sot ka vetëm një obsesion: të çarmatos forcat palestineze të rezistencës në Gaza. Por këto janë ëndrra boshe dhe një mision i dënuar me dështim. Ushtria sioniste është plotësisht e rraskapitur. Edhe pse është një ushtri me armë që pak veta mund t’u përgjigjen, është një ushtri frikacake që lufton vetëm me urdhër të udhëheqësve të bandës sioniste – Ben Gvir dhe Netanyahu.

Ndërsa Gaza po dëshmon forcën e një populli që nuk dorëzohet, pala pushtuese po zhytet gjithnjë e më thellë në kontradiktat e veta. Netanyahu, me arrogancën dhe politikën e tij kriminale, ka arritur atë që asnjë deklaratë arabe nuk ka arritur ta bëjë për dekada – ai ka bashkuar kundër vetes jo vetëm arabët dhe muslimanët, por edhe shumë vende perëndimore si Spanja, Irlanda, Kolumbia, Australia dhe të tjera. Përveç kësaj, është ai që ka mbjellë në zemrat e qindra miliona arabëve një urrejtje të qëndrueshme për regjimin e tij dhe është bërë më përgjegjës për numrin në rritje të armiqve të entitetit sionist.

Sot, Netanyahu, një fashist nga natyra, është subjekt i akuzave ndërkombëtare – i izoluar në paranojën e tij, i vetëdijshëm se ka krijuar një “shtet” që mund të vrasë, por nuk mund të fitojë.

Megjithatë, në hijen e disfatave të tij ende jehojnë zërat e subjekteve që përpiqen të ruajnë pamjen e pushtetit të politikës amerikano-sioniste. Ata vijnë nga qarqe arabo-muslimane të gatshme të justifikojnë nënshtrimin dhe normalizimin me regjimin pushtues. Midis tyre janë teologë që përpiqen të legjitimojnë traditën fetarisht, ideologë të “iniciativës Abrahamike” të cilët, në emër të universalizmit të rremë, fshijnë kufijtë midis besimit dhe mosbesimit, të shtypurve dhe shtypësve, pushtuesve dhe mbrojtësve, dhe apologjetë, retorika e të cilëve reduktohet në thjesht justifikim të pafuqisë.

Për fat të mirë, këto janë grupe minore krahasuar me shumicën e muslimanëve që, pavarësisht gjithçkaje, ruajnë dinjitetin e besimit, rezistencës dhe shpresës.

Këta përhapës të traditës qajnë për martirët e Gazës, për fëmijët dhe gratë e vrarë, ndërsa njëkohësisht minojnë vetë themelet e rezistencës dhe shpifin ata që luftojnë në emër të saj. Dhembshuria e tyre është e zbrazët dhe pa vlerë të vërtetë etike. Sepse nuk është as fisnike dhe as njerëzore të vajtosh vuajtjet e një populli, ndërsa në të njëjtën kohë të gjesh kënaqësi në poshtërimin e tij. Nuk është nder të qash për rrënojat e Gazës, ndërkohë që pranon në heshtje shkatërrimin e fesë, gjuhës, historisë dhe të ardhmes tënde. Kjo nuk është dhembshuri, por prishje morale dhe forma më e thellë e shkatërrimit shpirtëror.

Por, meqenëse as aleanca amerikano-sioniste e pushtetit dhe as makineria e saj ushtarake kriminale nuk kanë qenë në gjendje ta ndalin rrotën e ndryshimit historik që po lëviz në mënyrë të pashmangshme në favor të forcave të rezistencës. Ky proces ka drejtimin e vet, dhe ky është drejtimi i fitores përfundimtare të popullit të Gazës.

Ditët e fitores po vijnë, me ndihmën e Zotit, dhe drita e tyre së shpejti do ta ndriçojë errësirën. Nga hiri i Gazës, një farë e re rezistence tashmë po mbin: më e fortë, më e menduar dhe më e palëkundur se kurrë më parë.

Pushtuesi sionist po performon sot vallen e xhelatit të plagosur i cili, në një përpjekje për të ruajtur fuqinë e goditjes, vret dhe shkatërron gjithçka që i del përpara, por çdo lëvizje e tij vetëm sa konfirmon pafuqinë e tij.

Vrasja e fëmijëve dhe grave, shembja e shkollave dhe xhamive: ky nuk është një triumf, por një pranim i hapur i disfatës morale dhe politike. Ky është momenti kur maska ​​e “qytetërimit” po shkërmoqet para syve të botës, dhe bota, megjithëse me vonesë, po fillon ta njohë Gazën si pasqyrë të ndërgjegjes së vet.

Edhe ata që heshtën dje, duke besuar në mitin e “demokracisë izraelite”, e kuptojnë sot se nuk mund të qëndrojë me një fëmijë që po vdes nga uria dhe me një sionist që e qëllon pa mëshirë atë fëmijë. Nuk ka më një zonë gri midis viktimës dhe kriminelit.

Një agimi të ri do lindë mbi Gazën dhe të gjithë Palestinën.