Gaza: kush janë terroristët e vërtetë?

Për më shumë se shtatë dekada, makina vrasëse sioniste nuk ka pushuar së punuari; çdo brez palestinez paguan çmimin e ekzistencës së tij me gjak, dëbim dhe shkatërrim.

Kjo nuk është vetëm një luftë për territorin e pushtuar, por një projekt gjithëpërfshirës për zhdukjen e palestinezëve, një projekt që e konsideron ekzistencën e palestinezëve si një krim në vetvete.

Sot, në luftën shfarosëse kundër banorëve të Gazës, fuqia pushtuese nuk fsheh më asgjë: ministrat po kërkojnë armë bërthamore, gjeneralët po flasin për vrasjen e pesëdhjetë mijë njerëzve menjëherë, dhe kurrikula shkollore u mëson fëmijëve se palestinezët janë një “projekt terrorist” që duhet të shkatërrohet në rrënjë.

Nakba është një projekt i vazhdueshëm, dhe shfarosja e palestinezëve në logjikën sioniste nuk është një reagim, por një doktrinë e fortë, e përhapur përmes sistemit arsimor, institucioneve fetare dhe veprimit politik.

Shfarosja e palestinezëve në logjikën sioniste: “Nakba duhet t’u përsëritet vazhdimisht palestinezëve”

Sipas historianit izraelit Ilhan Pape, lëvizja sioniste është një projekt kolonial racist i rrënjosur në mendimin kolonial evropian, i bazuar në idenë e superioritetit racor dhe në justifikimin për shfarosjen e popujve “të pacivilizuar”, i mbështetur nga propaganda e përhapur perëndimore, përfshirë Sionizmin e krishterë. Në librin e tij “Spastrimi Etnik në Palestinë” (2006), ai zbulon se ngjarjet e vitit 1948 nuk ishin një luftë e zakonshme, por një projekt i planifikuar për të dëbuar palestinezët dhe për të shkatërruar fshatrat e tyre, duke theksuar se Nakba ishte e planifikuar dhe se ishte pasojë e doktrinës së spastrimit etnik, jo një incident i rastësishëm.

Sociologu egjiptian Abdel Wahab el-Messiri, në veprën e tij “Projekti sionist: një vështrim kritik”, e sheh Sionizmin si një projekt kolonial ekskluziv, i shprehur përmes sloganit “Një tokë pa popull për një popull pa tokë”, i cili mohon ekzistencën e palestinezëve si një hap i parë në justifikimin e zhdukjes së tyre.

Mendimtari palestinez Edward Said, në veprën e tij “Çështja e Palestinës” (1979), argumenton se sionizmi fitoi legjitimitet në Perëndim duke u paraqitur si një lëvizje modernizimi, ndërsa palestinezët, të portretizuar si të prapambetur, janë një pengesë, dhe për këtë arsye dhuna kundër tyre është e justifikuar dhe madje e nevojshme për të arritur “progresin”.

Doktrina ushtarake izraelite bazohet në ndëshkimin kolektiv dhe përmes abuzimit tronditës të palestinezëve dhe shkatërrimit të pronës së tyre, siç është e qartë nga deklaratat dhe politikat izraelite nga viti 1948 deri më sot, ku “përsëritja e Nakba-s” përdoret si një metodë për të shtypur çdo rezistencë palestineze dhe për të ruajtur inferioritetin dhe nënshtrimin e tyre të vazhdueshëm.

Lufta e shfarosjes mbi Rripin e Gazës

Që nga fillimi i luftës në Gaza në tetor 2023, udhëheqësit e forcës pushtuese dhe anëtarët e qeverisë së Netanyahu-t kanë bërë thirrje për përdorimin e dhunës maksimale, duke përfshirë aludime për përdorimin e armëve bërthamore kundër Rripit të dendur të populluar të Gazës dhe shkatërrimin e plotë të infrastrukturës së tij në mënyrë që të detyrojnë palestinezët të evakuohen.

Netanyahu ka përdorur gjuhë jashtëzakonisht fetare, duke e krahasuar konfliktin me luftën biblike kundër “amalekëve”, duke i quajtur palestinezët “bij të errësirës” dhe izraelitët “bij të dritës“, duke aluduar në profeci që justifikojnë dhunën dhe shfarosjen e tepërt.

Parlamentarët izraelitë, përfshirë anëtarët e Likud-it, kanë bërë thirrje publikisht për “shkatërrimin e Gazës” dhe krijimin e një “Nakba-je të re” edhe më të tmerrshme se ajo e vitit 1948, ndërsa ambasadori izraelit në Mbretërinë e Bashkuar ka theksuar nevojën për të shembur të gjitha strukturat civile, duke përfshirë shkollat dhe xhamitë.

Deklaratat e ish-udhëheqësve dhe atyre aktualë izraelitë, siç është ish-ministri i Mbrojtjes Yoav Galant, i cili i quajti palestinezët “kafshë njerëzore“, dhe gjenerali Gior Eiland, i cili bëri thirrje për një “katastrofë humanitare të paparë”, zbulojnë qëllimin për të përdorur urinë dhe dëbimin si armë lufte.

Ekstremizmi ka arritur në një nivel ku aktivistë dhe zyrtarë, si MK Revital Gutliv, kanë bërë thirrje për përdorimin e “armëve të Ditës së Gjykimit” – armëve bërthamore – kundër Gazës, në një fjalim të hapur duke bërë thirrje për shfarosje masive nën sloganin “rivendosja e nderit dhe sigurisë së Izraelit”.

Ajo që është zbuluar në një regjistrim audio që i atribuohet ish-shefit të inteligjencës ushtarake Aharon Khalifa, ku ai bën thirrje për një “Nakba të përsëritur” dhe “vrasjen e 50,000 palestinezëve në Gaza si një mësim për brezat e ardhshëm”, nuk është vetëm një rrëshqitje gjuhe, por pasqyron një strategji sistemike të dhunës kolektive si një instrument kontrolli dhe parandalimi, duke konfirmuar natyrën shfarosëse të politikës së Izraelit ndaj palestinezëve.

“Vrasja e banorëve të Gazës nuk është e mjaftueshme”

Gjatë luftës, ministri izraelit i Financave Bezalel Smotrich vazhdimisht mohon ekzistencën e një populli palestinez dhe bëri thirrje hapur për urinë e banorëve të Gazës dhe shkatërrimin e plotë të Rripit, duke thënë: “Portat e ferrit duhet të hapen në Gaza dhe ne nuk do të lëmë gur pa lëvizur”.

Nënkryetari i Knesset-it, Nesim Fatouri, e bëri të qartë preferencën e tij për shfarosje, duke bërë thirrje për “djegien e të gjithë Gazës së bashku me banorët e saj” dhe “fshirjen e Rripit nga faqja e dheut”, në një fjalim ku urdhëroi ushtrinë të ndërmerrte veprime të menjëhershme.

Ministri izraelit i Trashëgimisë Kulturore, Amihai Eliyahu, gjithashtu kaloi kufirin kur bëri dy herë thirrje për përdorimin e armëve bërthamore kundër Gazës, duke argumentuar se “vrasja e banorëve nuk është e mjaftueshme”, por se duhet të hartohen metoda “më të dhimbshme se vdekja”.

Ndërsa ministri i Sigurisë së Brendshme, Itamar Ben-Gvir, këmbënguli në ndalimin e çdo ndihme humanitare për Gazën, duke deklaruar: “Nuk do të lejojmë asnjë pikë ndihme derisa banorët të gjunjëzohen në lutje”, duke pretenduar se “nuk ka të pafajshëm në Gaza”.

Udhëheqësi i partisë Zehut, Moshe Feiglin, bëri thirrje për vrasjen e të gjithë fëmijëve të Gazës, duke i konsideruar ata “armiq” dhe duke pretenduar se pushtimi i plotë dhe shfarosja totale janë zgjidhjet e vetme.

Këto deklarata nuk janë të izoluara, por pasqyrojnë një politikë sistemike të justifikimit të krimeve të luftës dhe shfarosjes masive.

Këto deklarata përfaqësojnë vetëm një pjesë të vogël të asaj që kanë thënë udhëheqësit e fuqisë pushtuese, politikanët, shkrimtarët dhe mendimtarët, duke bërë thirrje për një luftë shfarosjeje kundër palestinezëve, duke përfshirë shkatërrimin e infrastrukturës dhe vrasjen e civilëve – fëmijëve, grave dhe të moshuarve – në mënyrë që jeta njerëzore, gurët dhe pemët, domethënë çdo gjurmë e ekzistencës palestineze, të zhduket plotësisht.

Doktrina e shfarosjes së palestinezëve përmes sistemit arsimor

Një vajzë izraelite në një deklaratë pranë Gazës zbuloi thellësinë e ekstremizmit në shoqërinë izraelite, duke thënë: “Në luftë, pasardhësit e armikut duhet të shkatërrohen”, duke treguar se si sistemi arsimor prodhon breza që nuk e shohin një palestinez si njeri.

Gjuhëtarja e Universitetit Hebraik Nurit Pelied-Ilhanan, në studimin e saj të titulluar “Palestinezët në tekstet shkollore në Izrael”, shpjegon se kurrikulat izraelite i përgatisin nxënësit të jenë ushtarë të bindur, dhe palestinezët portretizohen në tekstet shkollore si një “problem” dhe jo si një qenie njerëzore, ngjashëm me arsimin nazist.

Duke analizuar tekstet shkollore izraelite, ajo tregon se hartat dhe përmbajtja edukative janë plotësisht të zhveshura nga çdo përmendje e ekzistencës së Palestinës ose palestinezëve, ndërsa qytetet arabe përshkruhen vetëm si “zona jo-hebraike”.

Palestinezët përshkruhen ekskluzivisht si terroristë në tekstet shkollore izraelite, duke justifikuar kështu politikën e shtypjes dhe vrasjes, duke ngulitur tek nxënësit perceptimin e armikut që nga fëmijëria e hershme.

Sipas studiuesit Ismail Abu Saad, sistemi arsimor izraelit është projektuar për të përforcuar sionizmin si një të vërtetë absolute, duke i paraqitur arabët si një kërcënim demografik dhe sigurie që duhet të kontrollohet.

Studiuesja Maya Wind thekson gjithashtu se komuniteti akademik izraelit ka marrë pjesë historikisht në projektin kolonial dhe se universitetet kanë kontribuar në justifikimin e dëbimit të palestinezëve dhe krijimin e një shteti hebre etnikisht “të pastër”.

Burimi: Arabic Post