Dhimbja e një të huaje për një Shqipëri të bukur nën mallkim prej njerëzve të tij

Një e huaj e dashuruar me Shqipërinë, ka përcjellë në pak rreshta gjithë atë lloj mallkimi që vijon me ne, vendin tonë, që nuk po dimë ta fusim në shina dinjitetit shoqëror. Ai te i cili shpresohej se mund ta bënte këtë gjë, Edi Rama, po rezulton si ndër zhgënjimet më të mëdha në historinë moderne të Shqipërisë, që me gjasë, do ishte kritizeri përtallës më i shquar i qeverisjes së tij me kundërthënie të tmerrshme, të cilat ngjan se ia ka instaluar thelbi kundërthënës i tij si njeri.

Pas zjarreve që përpinë Shqipërinë ditët e fundit, të cilat për fat të keq nuk janë vetëm ato që po e ngulfasin këtë vend, sado bojatisjeve të piktorit që e qeveris, ja ç’shkruan austriakja Marianne Graf, shoqëruar dhe me një set fotosh prej saj mbi bukuritë shqiptare përballë së cilave gjenden ato me pamje shkatërrimtare:

Nga deti – në rrjedhën e sipërme deri te pyjet dhe kullotat e larta – SA E BUKUR ËNDËRRIMTARE ËSHTË SHQIPËRIA!

Nuk do ta kuptoj kurrë pse këto bukuri SHKATËRROHEN, DIGJEN, BETONOHEN, DHE SAKRIFIKOHEN me dashje në kurriz të brezave të ardhshëm për hir të madhështisë, lakmisë dhe mburrjes. Për mua, ky është një mister i errët dhe i pakuptueshëm.

Kur mendoj për zjarret e mëdha në pyje, çfarë lloj njerëzish pa shpirt dhe të paligjshëm duhet të jenë ata? Në një numër kaq të madh në të gjithë vendin. Nuk ka pasur asnjë goditje rrufeje, kështu që kjo është një justifikim. Dhe nxehtësia e madhe nuk ndez zjarre. Është neglizhencë dhe, në një masë të madhe, zemërim, zili, dëshpërim, tërbim shkatërrues dhe joshje ndaj së keqes për të marrë shpërblimin e Judës. Çfarë i ka bërë ata kaq të këqij në të kaluarën dhe të tashmen? Ne kemi një legjendë të vjetër: Kushdo që vë një zjarr ose lejon që të ndizet një, bën një pakt me djallin.

Dhe nuk kemi nevojë t’i shpallim ndihmësit heronj, thjesht falënderojini. Atyre duhet t’u jepen pajisje të mjaftueshme zjarrfikëse në mënyrë që të mos na duhet t’i shpallim heronj tragjikë. Çfarë vlere ka lëndimi serioz ose vdekja për një “hero”?

Gjithashtu nuk e kuptoj pse vetëm shumë pak e kuptojnë këtë dhe pse trajtohet vetëm me fjalë patetike dhe filozofi. Kryerja e punës praktike, kërkimi i individëve energjikë dhe bashkimi për të formuar grupe mbështetëse për masa konkrete në sektorin social – këto janë mundësi. Besimi dhe fjalët duhet të pasohen nga veprat. “Janë veprat që kanë rëndësi, jo fjalët.”