EKSKLUZIVE/ “Lufta për pushtet dhe eliminimi i kundërshtarëve politikë”, kujtimet e ish-kryehetuesit të regjimit: Si mburrej Enveri për vrasjen e armiqve

Nga Qemal Lame

Pjesë nga libri “Miq dhe Armiq”

Në Konferencën e Pezës, më 16 shtator 1943, u hodhën themelet e bashkimit kombëtar. Por një muaj më pas, në Konferencën e Mukjes, më 2 tetor 1943, u prish marrëveshja, Balli Kombëtar u deklarua tradhtar me akuzën e bashkëpunimit me pushtuesit gjermanë dhe u luftua kundër forcave të tij. Në fakt kjo ishte një luftë vëllavrasëse. Socializmi në Shqipëri u vendos pas Çlirimit të vendit dhe krijimit të pushtetit popullor pas zgjedhjeve pluraliste në vitin 1945, në Legjislaturën e Parë të Kuvendit Popullor.

Periudha 45-vjeçare e procesit të ndërtimit të “socializmit” me sistemin politik të diktaturës së proletariatit u udhëhoq nga Enver Hoxha. Nga nëntori 1944 dhe deri në dhjetor 1990, kur u pranua pluralizmi politik, u zhvillua lufta e klasave e filluar menjëherë pas Çlirimit kundër nacionalistëve e më pas kundër armiqve të pushtetit popullor. Lufta për pushtet shkaktoi edhe pasojat e rënda ndaj të drejtave e lirive, persekutimin politik dhe shkatërrimin e shtetit.

Lufta e klasave si mjet për pushtet absolut

Në gjithë veprimtarinë politike dhe deri në fund të jetës Enver Hoxha dëshmoi vullnetin dhe veproi me gjithë forcën e tij për marrjen dhe mbajtjen përjetësisht të pushtetit me çdo mjet. Me edukimin në një familje të mesme gjirokastrite, arsimimin në gjimnazin e qytetit të vogël jugor, përkrahjen e burrit të motrës së tij, përfitoi bursën e dhënë nga Ministria e Arsimit, shkoi e qëndroi afro dy vjet në Paris e më pas në Belgjikë, ku u njoh kryesisht me jetën mondane.

Në rininë e tij ai nuk ka pasur ide komuniste. Këtë e dëshmojnë edhe shokët e tij të gjimnazit. Më vonë në kujtimet e tij ka thënë se kur ishte në Francë ka pasur simpati për lëvizjen komuniste franceze që ishte në modën politike në atë kohë pas Revolucionit të Tetorit. Faktet e publikuara pas vitit 1990 tregojnë se ai u mbështet nga shtetet perëndimore që kërkonin të ndryshonin gjendjen në Shqipëri, u rikthye me ide e qëllime të reja, u gjet i përshtatshëm edhe nga veprimtaria lindore jugosllave e nëpërmjet saj nga Kominterni, u vu në krye të Partisë Komuniste pasi u likuidua Qemal Stafa etj.

Vizioni i tij për pushtet autoritar e të përjetshëm e dalloi atë në vënien në krye të Luftës Nacionalçlirimtare, pushtetit popullor të krijuar pas luftës, në dënimin masiv të kundërshtarëve politikë të akuzuar për bashkëpunim me kolaboracionistët dhe u bë sistem shtetëror me luftën e klasave me sloganin për fshirjen me fshesë të hekurt të armiqve dhe tradhtarëve. Këtë qëllim dhe këtë politikë ka zbatuar me rreptësi që në kohën e luftës me kundërshtimet e më pas me dënimin e nacionalistëve.

Në kritikën që ka bërë për Marrëveshjen e Varkizës midis komunistëve dhe nacionalistëve grekë, Enveri ka theksuar se që në kohën e luftës ne zgjidhëm çështjen e pushtetit duke mos bërë kompromis me nacionalistët. Pushteti diktatorial u sanksionua në Kushtetutën e vitit 1974, ku u vunë roli udhëheqës i partisë në drejtimin e shtetit, ekonomisë e gjithë jetës së vendit, Sekretarit të Parë të Komitetit Qendror të PPSH-së edhe me funksionin e Kryetarit të Këshillit të Mbrojtjes.

Grupet armiqësore të kolaboracionistëve e më pas komplotet në ideologji, ekonomi, ushtri e deri te kryekomploti i Mehmet Shehut janë dëshmi e përdorjes së pushtetit dhe falsifikimit të proceseve hetimore e gjyqësore dhe dënimeve me vdekje për eliminimin e kundërshtarëve politikë deri edhe me vrasje makabre pa faj, pa veprimtari konkrete komplotiste e puçiste kundër partisë e shtetit, pa pasoja politike, ekonomike, ushtarake e shoqërore për akuzat absurde. Lufta e klasave ishte politika e rreptë e miratuar në kongrese dhe e ndjekur me fanatizëm nga Byroja Politike.

Politika personale e eliminimit të kundërshtarëve politikë me anë të falsifikimit të këtyre proceseve të paragjykuara e të montuara për të eliminuar personat e rrezikshëm, pa u zgjatur shumë, kuptohet qartë po të analizohen veprimtaritë konkrete të personave të deklaruar e të dënuar si komplotistë e puçistë pas vitit 1972 deri në vitin 1983. Ideologjia drejtohej dhe ishte nën kontrollin e plotë të udhëheqësit dhe gjithë strukturës së partisë-shtet. Në komplotin në ideologji nuk kishin ndodhur pasoja.

Ekonomia, planet ekonomike pesëvjeçare e vjetore, nafta, hapja e puseve të reja, minierat, organikat e institucioneve qendrore etj. orientoheshin nga Byroja Politike, materializoheshin nga Këshilli i Ministrave, miratoheshin nga organet qendrore të partisë dhe ligjëroheshin nga Kuvendi. Forcat e Armatosura ishin nën drejtimin dhe kontrollin e plotë të Komandantit të Përgjithshëm, Këshillit të Mbrojtjes që drejtonte vetë udhëheqësi. Arti ushtarak ishte miratuar nga Këshilli i Mbrojtjes. Teoria e Rrëshqitjes, e cilësuar si tradhti, ishte ide e njohur dhe e diskutuar, por pa u miratuar zyrtarisht. Fortifikimi ishte detyrë strategjike dhe miratohej po nga këto organe.