Tregim: Sulltani dhe dervishi

Në një rast, Sulltani po kalonte nëpër rrugët e Stambollit, i rrethuar nga ushtria dhe oborrtarët e tij. Për të parë fytyrën e Sulltanit, ishin mbledhur shumë njerëz. Derisa Sulltani po kalonte, njerëzit me përkulje ia shprehnin respektin e tyre. Të gjithë i shprehen respekt Sulltanit përveç një dervishi të varfër. Kur sulltani e vërejti këtë, e ndaloi përcjelljen dhe i urdhëroi shërbëtorët e tij që t’ia sjellin këtë të pagdhendur.

Sulltani e pyeti: “Pse ti nuk mu përkule mua si të gjithë të tjerët?”

Dervishi u përgjigj: “Sulltani im, a nuk po e shihni se bota po ju përkulet vetëm për shkak se i keni ato që ata e duan shumë: paratë, fuqinë dhe pozitën. Falënderoj Allahun, ato për mua nuk paraqesin asgjë! Përveç kësaj, pse të përkulem para teje, kur unë i kam dy robër të cilët të sundojnë ty!”

Si bubullimë nga qielli i kthjellët, jehuan këto fjalë. Njerëzit i kafshonin buzët dhe u shtangën nga frika, ndërsa Sulltani u zverdh nga zemërimi.

Sulltani i lënduar ulëriti: “Çfarë don të thuash ti me këtë?!”

“Zemërimi dhe lakmia janë dy gjërat që mua më robërohen, kurse ty të sundojnë!”, tha dervishi i qetë, duke e shikuar Sulltanin në sy.

I goditur me shigjetën e së vërtetës, drejt në zemër, Sulltani në çast e kuptoi mesazhin e dervishit. Për një kohë qëndroi i palëvizshëm, i ngurosur, pastaj qetësisht zbriti nga kali i tij dhe iu përkul dervishit të varfër.

Përshtati: Miftar Ajdini

(Islampress)